Boris Tadić
cyr.
Борис Тадић (wym. [
ǒ̞
]; ur.
15 stycznia
1958
Sarajewie
) –
serbski
polityk i psycholog, w latach 2000–2003 minister telekomunikacji
Federalnej Republiki Jugosławii
, następnie do 2004 minister obrony
Serbii i Czarnogóry
. Od 2004 do 2012
prezydent Serbii
. Lider
Partii Demokratycznej
i następnie
Partii Socjaldemokratycznej
Syn
Ljubomira Tadicia
(filozofa oraz członka
Serbskiej Akademii Nauk i Sztuk
Nevenki Tadić
(psycholożki). Jego dziadek od strony matki został zamordowany przez
ustaszy
Ukończył psychologię kliniczną na
Uniwersytecie w Belgradzie
. Jak sam wspominał, w czasach studenckich zaangażował się w działalność polityczną, z jej powodu przez miesiąc był aresztowany
. Pracował później jako nauczyciel akademicki na macierzystej uczelni oraz jako psycholog kliniczny
W 1990 znalazł się wśród założycieli
Partii Demokratycznej
, w połowie lat 90. został jednym z jej wiceprzewodniczących
. W 1997 założył Centar modernih veština, organizację pozarządową na rzecz edukacji politycznej i obywatelskiej
. Należał do liderów
protestów
przeciwko
Slobodanowi Miloševiciowi
(którego odsunięto od władzy w 2000) i jednym z przywódców koalicyjnej
Demokratycznej Opozycji Serbii
. Przewodził frakcji DOS w jednej z izb federalnego parlamentu. Od listopada 2000 do marca 2003 w rządzie Federalnej Republiki Jugosławii sprawował urząd ministra telekomunikacji, następnie do kwietnia 2004 był ministrem obrony w gabinecie federalnym Serbii i Czarnogóry
W 2003, po zamordowaniu
Zorana Đinđicia
, wszedł w skład kolegialnego tymczasowego kierownictwa Partii Demokratycznej
. W tym samym roku w przedterminowych
wyborach
do
Zgromadzenia Narodowego
zamykał partyjną listę wyborczą swojego ugrupowania, które w głosowaniu zajęło 3. miejsce, tracąc ponad 20 mandatów
. W lutym 2004 wybrany na przewodniczącego demokratów
, kierował tą formacją do 2012
27 czerwca 2004 w drugiej turze
wyborów na prezydenta Serbii
uzyskał blisko 54% głosów, pokonując
Tomislava Nikolicia
Serbskiej Partii Radykalnej
. Stanowisko to objął 11 lipca 2004
. 3 lutego 2008 w drugiej turze
kolejnych wyborów
uzyskał prezydencką reelekcję. Otrzymał wówczas nieco ponad 50% głosów, ponownie wygrywając z Tomislavem Nikoliciem
W okresie jego prezydentury doszło do ostatecznego rozpadu Serbii i Czarnogóry (2006) oraz proklamowania niepodległości przez
Kosowo
(2008). W 2009 uzyskał międzynarodowy rozgłos medialny, kiedy to został ukarany grzywną za spożywanie alkoholu w miejscu publicznym przy okazji świętowania sukcesu piłkarskiej reprezentacji Serbii
. W 2010 przyjechał do
Vukovaru
, gdzie w 1991 serbskie bojówki po zajęciu miasta wymordowały ponad 250 chorwackich pacjentów szpitala. W czasie wizyty publicznie przeprosił w imieniu państwa serbskiego za tę zbrodnię
10
4 kwietnia 2012 ogłosił swoją rezygnację ze stanowiska i złożenie urzędu prezydenta ze skutkiem na następny dzień. Nastąpiło to na dziesięć miesięcy przed końcem swej drugiej kadencji, a decyzję tę motywował chęcią przeprowadzenia w maju 2012 jednoczesnych wyborów parlamentarnych i prezydenckich
11
12
. Obowiązki prezydenta przejęła
Slavica Đukić Dejanović
, przewodnicząca
Zgromadzenia Narodowego
. Boris Tadić w
wyborach prezydenckich
ponownie ubiegał się o reelekcję. 20 maja 2012 w drugiej turze po raz trzeci zmierzył się z Tomislavem Nikoliciem, który w międzyczasie opuścił radykałów i powołał umiarkowaną
Serbską Partię Postępową
. Były prezydent przegrał wybory, otrzymując ponad 47% głosów
13
W listopadzie 2012 na stanowisku przewodniczącego Partii Demokratycznej zastąpił go
Dragan Đilas
. Na początku 2014 opuścił to ugrupowanie. Stanął na czele Nowej Partii Demokratycznej, przekształconej później w
Partię Socjaldemokratyczną
14
15
Jego przodkowie pochodzą ze
Starej Hercegowiny
. Z pierwszą żoną, Veselinką Zastavniković, rozwiódł się w latach 90. Jego drugą żoną została Tatjana Tadić, z którą ma dwie córki.
Boris Tadić
. clubmadrid.org. [dostęp 2016-09-22].
ang.
Boris Tadić
. cidob.org. [dostęp 2016-09-22].
hiszp.
Биографија: Због чега сам почео да се бавим политиком
. boristadic.org. [dostęp 2016-09-22].
serb.
Биографија: Ја сам данас председник Србије
. boristadic.org. [dostęp 2016-09-22].
serb.
Leaders of Serbia
. zarate.eu. [dostęp 2016-09-22].
ang.
Izbori 2003
. b92.net. [dostęp 2016-09-22].
serb.
Izbori za predsednika Republike Srbije održani 27. juna 2004. godine (Drugi krug)
. parlament.gov.rs. [dostęp 2016-09-22].
serb.
Izbori za predsednika Republike održani 20, januara 2008. godine (Drugi krug)
. parlament.gov.rs. [dostęp 2016-09-22].
serb.
Serbia President Boris Tadic fined for champagne toast
. bbc.co.uk, 8 grudnia 2009. [dostęp 2016-09-22].
ang.
Bartosz T. Wieliński:
Serbia jedna się z Chorwacją
. wyborcza.pl, 4 listopada 2010. [dostęp 2016-09-22].
Serbia’s president set to trigger early vote
. aljazeera.com, 4 kwietnia 2012. [dostęp 2016-09-22].
ang.
Serbia/ Prezydent Tadić podaje się do dymisji, w maju wybory
. lex.pl, 4 kwietnia 2012. [dostęp 2016-09-22].
Izbori za predsednika Republike održani 20 maja 2012. godine (Drugi krug)
. parlament.gov.rs. [dostęp 2016-09-22].
serb.
Tadić predvodi građanski blok, Nova demokratska stranka na izborima
. eizbori.com, 5 lutego 2014. [dostęp 2016-09-22].
serb.
NDS promenila ime, Boris Tadić prvi predsednik stranke
. blic.rs, 5 października 2014. [dostęp 2016-09-22].
serb.
СРПСКА ОБИЉЕЖИЛА 20 ГОДИНА ПОСТОЈАЊА, ДАН И КРСНУ СЛАВУ СВЕТОГ СТЕФАНА
. rtrs.tv, 10 stycznia 2012. [dostęp 2025-10-14].
serb.
Doctor Honoris Causa
. ucdc.ro. [dostęp 2022-09-27].
rum.