Engelse nasionale rugbyspan - Wikipedia

Engelse nasionale rugbyspan - Wikipedia
Gaan na inhoud
in Wikipedia, die vrye ensiklopedie
Hierdie artikel handel oor die Engelse nasionale mansrugbyspan. Vir die artikel oor die nasionale vrouerugbyspan, sien
Engelse nasionale vrouerugbyspan
Engeland
Unie
Rugbyvoetbalunie
(RFU)
Bynaam
Die Rose
Embleem
Die rooi roos van die
Huis van Lancaster
Stadion
Twickenham
Londen
Kapasiteit
82
000
Afrigter(s)
Steve Borthwick
(sedert 2022)
Kaptein(s)
Maro Itoje
Spankleure
Alt.
kleure
Statistiek
Meeste toetse
Ben Youngs
(127)
Meeste toetspunte
Owen Farrell
(1
237)
Meeste drieë
Rory Underwood
(49)
Eerste internasionale wedstryd
ook die wêreld se eerste
Skotland
1–0
Engeland
Edinburg
Skotland
; 27 Maart 1871)
Grootste oorwinning
Engeland
134–0
Roemenië
Londen
Engeland
; 17 November 2001)
Grootste nederlaag
Australië
76–0
Engeland
Brisbane
Australië
; 6 Junie 1998)
Wêreldbeker
Verskynings
10/10 (
Eerste in
1987
Beste uitslag
Kampioen in
2003
Uniewebwerf
www.englandrugby.com
Die
Engelse nasionale rugbyspan
Engels
England national rugby union team
) is die nasionale
rugbyspan
wat
Engeland
in internasionale wedstryde (toetswedstryde) verteenwoordig. Rugby word in Engeland deur die
Rugbyvoetbalunie
Rugby Football Union
, RFU) geadministreer. Engeland neem jaarliks aan die
Sesnasies-toernooi
deel, saam met
Frankryk
Ierland
Italië
Skotland
en
Wallis
. Engeland het die kampioenskap reeds 29 keer gewen, insluitende 13
Grand Slams
, en nog tien ander kere die titel gedeel. Engeland ding as deel van die Sesnasies-toernooi met Skotland om die Calcuttabeker mee, die oudste rugbytrofee.
Engeland se belangrikste internasionale verskyning is tydens die vierjaarlikse
rugbywêreldbekertoernooi
wat sedert 1987 beslis word. Engeland is genooi om aan die eerste
Rugbywêreldbekertoernooi in 1987
deel te neem en het daarna in die eindstryd van die tweede
Rugbywêreldbeker in 1991
gespeel waar hulle teen
Australië
verloor het. Ná die span se 2003-Sesnasies Grand Slam het Engeland die
Rugbywêreldbeker 2003
gewen deur Australië met 20–17 in
ekstra tyd
te klop, tot dusver die eerste span van die
Noordelike Halfrond
wat dit kon vermag. Daarbenewens is dit ná
sokker
in
1966
die tweede wêreldbekertrofee in een van Engeland se gewildste sportsoorte wat die onderskeidelike nasionale span ingepalm het; in
2019
sou nog die
krieketwêreldbekertitel
volg. Hulle het in die eindstryd tydens die
Rugbywêreldbeker 2007
as verdedigende kampioen gespeel, maar met 6–15 teen Suid-Afrika verloor; albei spanne het tydens die
Rugbywêreldbeker 2019
weer in die eindstryd ontmoet, en Engeland is dié keer deur die Springbokke met 12–32 geklop.
Engeland het sy eerste toetswedstryd in 1871 gespeel, toe hulle op Raeburn Place in
Edinburg
deur Skotland verslaan is. Aansluitend het Engeland die Tuisuniekampioenskap (Engels:
Home Nations Championship
, nou die Sesnasies) wat in 1883 ’n aanvang geneem het, gedomineer. Ná die skeuring in rugbyvoetbal in 1895 (veral in Noord-Engeland), wat ook die nasionale span geraak het, het Engeland tot in 1910 nie weer die kampioenskap gewen nie. Engeland het in 1905 vir die eerste keer teen die
Nieu-Seelandse
All Blacks
gespeel, in 1906 teen die
Suid-Afrikaanse
Springbokke
en in 1909 teen die
Australiese
Wallabies. Engeland is ook een van die lande wat deel uitmaak van die
Britse en Ierse Leeus
– spelers wat vir Engeland mag speel mag dus ook gekies word vir die Leeus.
Engelse spelers dra tradisioneel wit broeke, vlootblou kouse en wit truie met ’n geborduurde rooi roos – wat aan die
Huis van Lancaster
ontleen is – daarop. Die span se tuisstadion is sedert 1910 oorwegend
Twickenham
. In 2003 is Engeland deur Wêreldrugby as die “span van die jaar” aangewys. 17 voormalige Engelse rugbyspelers is in Wêreldrugby se Heldesaal opgeneem. Engeland is tans (Maart 2026) sesde op
Wêreldrugby
se wêreldranglys gelys.
Beheerliggaam
wysig
wysig bron
Die hoofartikel vir hierdie afdeling is:
Engelse Rugbyvoetbalunie
Die
Webb Ellis Rugby Football Museum
in Rugby
Die beheerliggaam vir rugby in Engeland is die Rugbyvoetbalunie (
Rugby Football Union
, RFU). Die RFU is op 26 Januarie 1871 gestig.
Dit is die oudste rugbybeheerliggaam ter wêreld en het in 1890 by die Internasionale Rugbyvoetbalraad (IRVR; nou
Wêreldrugby
) aangesluit.
In 1999 het England met die aansluiting van die
Fédération Internationale de Rugby Amateur
(FIRA; nou
Rugby Europa
) by die IRVR ook ’n lid van dié kontinentale beheerliggaam geword.
Die belangrikste Engelse rugbytoernooi is die Engelse Premierskap, waaraan tien klubs deelneem.
Bo die nasionale kampioenskap word jaarliks saam met klubs uit Frankryk, Ierland, Italië, Skotland en Wallis die Europese Rugbykampioenskapbeker en die Europese Rugby-uitdaagbeker uitgespeel.
Naas die amptelike nasionale span roep die RFU ook ander keurspanne byeen. Die
England Saxons
is die tweede nasionale span van Engeland.
Net soos ander rugbylande beskik Engeland oor ’n o/20-nasionale span wat aan die o/20-Sesnasies-toernooi en die
Wêreldrugby o/20-kampioenskap
deelneem.
10
11
Kinders en jongmense word reeds op skool aan rugby bekend gestel en na gelang van hul belangstelling en talent begin hulle met hul afrigting. Engeland beskik oor ’n nasionale span vir studente, die
Schoolboys
, wat as ’n voorbereiding op die Engelse nasionale rugbyspan dien.
12
Dit word as ’n groot prestasie beskou om saam met die
Britse en Ierse Leeus
na die
Suidelike Halfrond
te toer, waar hulle sowat al om die vier jaar teen die
Nieu-Seelandse
All Blacks
, die
Suid-Afrikaanse
Springbokke
of die
Australiese
Wallabies
speel.
13
Geskiedenis
wysig
wysig bron
Gedurende die 19de eeu
wysig
wysig bron
William Webb Ellis
Die skoolgebou van die privaatskool in
Rugby
Engeland voordat hulle in 1871 in die eerste internasionale wedstryd teen
Skotland
in
Edinburg
gespeel het
Rugbywedstryd tussen Engeland en Skotland, ca. 1893
Rugby is glo deur
William Webb Ellis
uitgevind, toe hy in 1823 in die Engelse dorp
Rugby
tydens ’n
sokkerwedstryd
vir die eerste keer die bal met die hand opgetel en weggehardloop het om ’n punt aan te teken. Leerlinge van die Rugby-skool het die nuwe sport in die eerste helfte van die 19de eeu na universiteite, na
Londen
, en na die graafskappe saamgeneem en oor die hele land versprei. In 1848 het verteenwoordigers van ses openbare skole op ’n algemene stel reëls besluit.
14
Op 26 Januarie 1871 is die beheerliggaam
Rugbyvoetbalunie
(RFU) gestig. Die eerste wedstryd van ’n Engelse keurspan is twee maande later op Maandag, 27 Maart 1871, teen Skotland gespeel. Dit was nie net Engeland se eerste wedstryd teen ’n ander land nie, maar ook die eerste internasionale rugbywedstryd en die eerste internasionale wedstryd tussen albei lande in enige sportsoort.
15
Skotland het die kragmeting gewen met twee drieë en ’n verdoeling van een van die drieë; ’n 4–1 oorwinning voor ’n skare van 4
000 by Raeburn Place,
Edinburg
16
17
18
Die terugwedstryd, en Engeland se eerste tuiswedstryd, is op die Londense
Oval
gehou en deur Engeland met 8–3 gewen.
19
20
Die vroeë wedstryde het nie oor ’n gestruktureerde puntestelsel beskik nie; dit sou eers ná 1890 ingestel word nadat ’n geskikte formaat vir die puntestelsel ontwerp is.
18
Tot in 1875 is – soos in sokker – internasionale rugbywedstryde beslis deur die aangetekende aantal doele (beide doelskoppe en skepdoele), maar vanaf 1876 het die aantal drieë ’n wedstryd beslis as die spanne gelykop was.
21
Ná ’n aantal wedstryde teen Skotland het Engeland in 1875 op die Londense Oval vir die eerste keer teen
Ierland
gespeel en hulle met 7–0 verslaan.
17
Dié wedstryd was Ierland se eerste toets.
22
23
Vir albei spanne het 20 spelers uitgedraf,
24
soos dit in die vroeë jare van rugby gebruiklik was; die aantal spelers wat tydens een wedstryd vir een span mag uitdraf is eers in 1877 van 20 tot 15 verminder. In 1879 het Engeland en Skotland vir die eerste keer die in
Indië
geskenkte Calcuttabeker uitgespeel wat deur Engeland gewen is.
25
Hul eerste wedstryd teen
Wallis
(die laaste van die vier Tuisnasies) is op 19 Februarie 1881 op Richardson’s Field in Blackheath gespeel.
26
27
Engeland het sy grootste oorwinning tot op daardie stadium behaal toe hulle Wallis met 30–0 (volgens die huidige puntestelsel sou dit ’n 82–0-oorwinning gewees het) verslaan en in die proses 13 drieë gedruk het.
27
Die opvolgwedstryd die volgende jaar by St Helens in
Swansea
was ’n nouer oorwinning; met Engeland wat 10–0 gewen het.
28
Ná ’n aantal sporadiese wedstryde tussen die vier Tuisnasies het die beheerliggame in 1883 die eerste Tuisnasies-toernooi gereël wat deur Engeland gewen is.
29
30
Die eerste Tuisnasies-toernooie is deur konflikte met ander beheerliggame oorskadu. In 1884 het die Engelse RFU met die
Skotse Rugbyvoetbalunie
(SRU) oor die reëlinterpretasie geskil. Die RFU was van mening dat Engeland as “stigtingsland” van die rugbyspel die alleenlike reg geniet het om omstrede punte in die stel reëls te interpreteer. Die Skotte het hiermee nie saamgestem nie en die volgende jaar geweier om teen Engeland te speel. Op 5 Desember 1887 het verteenwoordigers van die SRU,
Ierse Rugbyvoetbalunie
(IRFU) en die
Walliese Rugbyunie
(WRU) in
Manchester
vergader en die Internasionale Rugbyvoetbalraad (IRVR; nou
Wêreldrugby
) gestig. Die RFU is vir toetreding genooi, maar hulle het die IRVR se eis oor die alleenlike opstel van die reëls verwerp. Vervolgens het die ander beheerliggame Engeland geboikot, waardeur die Tuisnasies-toernooie in 1888 en 1889 sonder Engeland uitgespeel is. In 1890 het hulle net met voorbehoude deelgeneem en in April dieselfde jaar het die RFU wél by die IRVR aangesluit, nadat ’n Arbitrasieraad – bestaande uit John Macdonald (Lord Justice Clerk) en Francis Marindin (president van die Sokkervereniging) – met die Iere, Skotte en Walliesers saamgestem het.
31
Tydens die boikot het Engeland in 1889 sy eerste wedstryd teen ’n nie-tuisuniespan gespeel: die
New Zealand Natives
, ’n
Māori
-span wat deur Australië en Europa getoer het. Engeland het die wedstryd op
Rectory Field
in Blackheath met 7–0 gewen.
32
33
In 1890 het Engeland die Tuisnasies-titel met Skotland gedeel.
34
Op 29 Augustus 1895 het 21 klubs die RFU verlaat en in
Huddersfield
’n nuwe beheerliggaam gestig, die Noordelike Rugbyvoetbalunie (sedert 1922 Rugbyvoetballeague). Dié afstigting, wat as begin van die spel
rugby league
beskou word, is gedoen aangesien veral Noord-Engelse klubs hulle uit die werkersklas afkomstige spelers tydens beserings finansieel wou vergoed. Die RFU, wat deur Suid-Engelse spelers uit die Hoër- en boonste middelklas gedomineer is, het hierdie stap as die begin van ’n professionele sport beskou en tevergeefs vir die handhawing van ’n streng amateurstatus gepleit. Sedertdien domineer rugby league veral die Noord-Engelse grafskappe
Lancashire
en
Yorkshire
. Tot die rugbyspel se professionalisering ’n honderd jaar later is spelers nie toegelaat om van sportkode te verander nie. As gevolg van die splitsing het die nasionale span ’n lang tydperk sonder noemenswaardige sukses beleef, aangesien baie van die beste spelers ’n professionele loopbaan verkies het. Vanaf 1892 tot 1910 het Engeland geen Tuisnasies-toernooi gewen nie.
35
Tydperk voor die Tweede Wêreldoorlog
wysig
wysig bron
Engeland teen die Nieu-Seelandse oorspronklike
All Blacks
in 1905; die All Blacks het met 15–0 gewen
Die Nieu-Seelandse katjie oorwen die Engelse leeu (spotprent in
Punch
Die ingeburgerde Russiese vors Alexander Obolensky het in 1936 twee beslissende drieë teen die All Blacks gedruk
Skets van ’n wedstryd tussen Engeland en Wallis op Twickenham in 1931
Op 2 Desember 1905 het Engeland die eerste keer teen die
Nieu-Seelandse
All Blacks
gespeel. Die All Blacks het vyf drieë gedruk, wat op daardie stadium drie punte getel het (vandaar die
Afrikaanse
term “drie”) en met 15–0 gewen.
36
Tydens hul eerste Europatoer het die All Blacks 34 van hul 35 wedstryde gewen en sodoende hul oorheersing van die rugbyspel tot vandag toe begin. Op 22 Maart 1906 het Engeland in die
Paryse
Parc des Princes
hul eerste wedstryd teen
Frankryk
gewen.
37
Op 8 Desember dieselfde jaar het die Engelse vir die eerste keer teen die
Suid-Afrikaanse
Springbokke
gespeel en ’n 3-elk aangeteken. Voor die wedstryd het hulle net onwillig die keuring van die
Jamaikaanse
speler James Peters teruggetrek, nadat die Suid-Afrikaners onwrikbaar geweier het om teen ’n swart speler te speel.
38
Engelse keurspanne het twee keer aan rugbytoernooie tydens
Olimpiese Somerspele
deelgeneem, alhoewel dit nie die nasionale span was nie. Tydens die
Olimpiese Somerspele 1900
in Parys het die span Moseley RFC uit
Birmingham
die bronsmedalje gewen. Die silwermedalje tydens die
Olimpiese Somerspele 1908
in
Londen
is deur ’n span uit die graafskap
Cornwall
gewen. Die eerste wedstryd van die Engelse teen die
Australiese
Wallabies
het op 9 Januarie 1909 met ’n 3–9-nederlaag geëindig.
39
In 1910 is
Twickenham
as die RFU se nuwe tuiste geopen wat ’n “goue era” in Engelse rugby ingelui het. Engeland se eerste internasionale wedstryd op Twickenham het aan hulle ’n oorwinning oor Wallis besorg en Engeland het voortgegaan om dieselfde jaar die Tuisnasies-toernooi vir die eerste keer sedert die groot skeuring van 1895 wat gelei het tot die ontstaan van rugby league te wen; die toernooi het ná die toetreding van Frankryk die Vyfnasies geword. Alhoewel Engeland nie die titel in 1911 verdedig het nie, het hulle dit in 1912 gedeel. In 1913 en 1914 het Engeland sy eerste Grand Slams aangeteken, nadat hulle al die deelnemende spanne verslaan het. In 1913 het Engeland ook sy eerste wegoorwinning sedert 1895 in Cardiff aangeteken en gelyktydig die Walliese tuiswenreeks beëindig.
40
Tussen 1915 en 1919 is weens die
Eerste Wêreldoorlog
geen toetswedstryde gespeel nie.
Nadat die Vyfnasies-toernooi in 1920 hervat is, het Engeland sy wenreeks voortgesit. Gedurende die 1920’s het hulle die toernooi vyf keer gewen, waarvan vier met ’n Grand Slam (in 1921, 1923, 1924 en 1928).
41
As die belangrikste boumeester van hierdie wenstreep word Wavell Wakefield beskou: Die taktiese nuwighede wat deur hom ingevoer is, het die rol van die spelers op die agterste ry heeltemal verander. Hulle het voorheen net standaardsituasies uitgevoer, maar was nou baie meer buigsaam, wat hul teenstanders oor ’n lang tyd laat sukkel het.
42
Een van hul min nederlae gedurende hierdie tydperk was aan die begin van Januarie 1925 teen die All Blacks tydens hul Europatoer, wat weens hul onoorwonne toer (oorwinnings in al hul 36 wedstryde) as
The Invincibles
(“die onoorwinlikes”) bekend gestaan het, voor ’n skare van 60
000 op Twickenham.
43
In 1926 het Skotland as eerste van die Tuisnasies ’n wegwen op Twickenham aangeteken.
44
Gedurende die 1930’s het Engeland vyf keer die Tuisnasies-toernooi gewen – maar sonder ’n Grand Slam, nadat Frankryk weens beweerde professionalisme en onvoldoende beheerliggaambestuur vanaf 1932 tot 1939 uit die toernooi gesit is en dit na die Tuisnasies-toernooi teruggekeer het. Desondanks het Engeland in 1934 en 1937 daarin geslaag om die Tuisnasies-toernooi met ’n driekroon te wen, nadat hulle al die ander Tuisnasies verslaan het.
45
Gedurende hierdie dekade het Engeland op Twickenham twee toerende spanne van die Suidelike Halfrond gehuisves. Aan die begin van Januarie 1932 het hulle teen Suid-Afrika gespeel, maar Engeland is deur die Springbokke met 7–0 verslaan. Die onaantreklike taktiek van die Springbokke wat hoofsaaklik uit skoppe bestaan het, is deur die skare van 70
000 en die pers nie goed ontvang nie.
46
Aan die begin van Januarie 1936 het die Engelse die All Blacks gehuisves. Hul 13–0-oorwinning was die eerste Engelse sukses oor die oormatig skynende All Blacks. Dié oorwinning is veral deur twee drieë van die ingeburgerde vors Alexander Obolensky teweeggebring.
47
48
49
’n Lang tydperk van mislukking
wysig
wysig bron
Engeland teen Skotland tydens die Vyfnasies 1959
Tydens die
Tweede Wêreldoorlog
is al die internasionale rugby stopgesit. In 1945 en 1946 is die
Victory Internationals
uitgespeel – ’n reeks van wedstryde teen nasionale en militêre keurspanne wat nie die volle toetsstatus geniet het nie. Die jaarlikse toernooi is vanaf 1947 hervat en met Frankryk se hertoelating was die toernooi vir die volgende vyf dekades weer die Vyfnasies. In dieselfde jaar het Engeland die kampioenskap met Wallis gedeel. In 1948 het hulle egter geen wedstryd gewen nie en net die ongewilde “houtleupel” ingepalm. Die tydperk van mislukking het tot in 1953 geduur, toe hulle weer die Vyfnasies-toernooi gewen het.
41
In 1954 het hulle die titel met Frankryk en Wallis gedeel en in 1957 is die sewende Grand Slam behaal. Verdere toernooi-oorwinnings het in 1958, 1960 en 1963 gevolg.
41
Suid-Afrika het in 1952 na Engeland getoer, Nieu-Seeland in 1954 en Australië in 1948 asook in 1958; net in die laaste van hierdie wedstryde het Engeland ’n oorwinning aangeteken. Oor dekades heen het Engelse spelers net na die Suidelike Halfrond getoer as hulle deur die Britse en Ierse Leeus saamgeneem is. Dit het in 1963 verander, toe die RFU vir die eerste keer op sy eie ’n toer gereël het. Engeland het na Nieu-Seeland en Australië getoer, maar hulle is in al hul toetswedstryde deur die All Blacks en die Wallabies verslaan.
50
Ná hierdie toer het die nasionale span ’n lang krisistydperk beleef. Die tweede helfte van die 1960’s en die hele 1970’s is hul onsuksesvolste era nog. Met uitsondering van die Vyfnasies 1973, toe al die vyf spanne vir die enigste keer twee oorwinnings én twee nederlae elk aangeteken het, het Engeland nie een toernooi-oorwinning ingepalm nie en is deur beide Wallis en Frankryk oorskadu. In kontras hiermee het Engeland op 20 Desember 1969 op Twickenham sy eerste oorwinning oor Suid-Afrika (met 11–8) aangeteken. Die Springbokke se toer is begelei deur hewige anti-apartheidsproteste, wat onder andere deur
Peter Hain
en die latere Britse eerste minister
Gordon Brown
gereël is.
51
Kort tevore het die RFU Don White as Engeland se eerste afrigter aangestel. Alhoewel hy as “die mees vooruitdenkende afrigter in Engeland” beskou is, het hy nie daarin geslaag om die Engelse span na sukses terug te neem nie en twee jaar later bedank.
52
Van die elf Engelse wedstryde onder White se beheer het hulle drie gewen, in een gelykop gespeel en sewe verloor. Ter geleentheid van hul eeufees het die RFU in April 1971 ’n toetswedstryd gereël teen die
President’s Overseas XV
, ’n deur die beheerliggaam se president saamgestelde wêreldspan bestaande uit die beste spelers destyds.
53
In 1972 het Engeland die Vyfnasies-toernooi ná vier swak nederlae op die laaste plek beëindig. Die toernooi kon weens die
Noord-Ierland
-konflik nie voltooi word nie, waardeur geen span die titel ingepalm het nie. Ná die Bloed-Sondag op 30 Januarie is die Britse ambassade in
Dublin
deur ’n woedende skare afgebrand en baie spelers het dreigbriewe, vermoedelik van die IRA, ontvang.
54
Skotland en Wallis het geweier om hul oorblywende wedstryde in Ierland te speel en die gebrek aan veiligheid aangevoer. Tydens die Vyfnasies 1973 het Engeland ten spyte van soortgelyke dreigemente vir hul wedstryd in Dublin opgedaag en ná hul aankoms by die Lansdowne Road ’n staande applous van vyf minute lank ontvang.
55
Nadat die span met 18–9 verslaan is, het die Engelse
kaptein
, John Pullin, skertsend daarna verwys: “Ons is miskien nie baie goed nie, maar ten minste het ons opgedaag” (
We might not be very good but at least we turned up
).
56
Die Vyfnasies 1973 het op ’n unieke manier geëindig: Ná twee oorwinnings en twee nederlae elk het al die vyf deelnemende spanne op dieselfde plek geëindig en die titel gedeel. Terwyl die Vyfnasies-toernooi vir die Engelse minder suksesvol verloop het, het hulle teen spanne van die Suidelike Halfrond ’n aantal suksesse behaal, waaronder die eerste wegoorwinnings oor Suid-Afrika (in 1972) en Nieu-Seeland (in 1973).
In 1980 was Engeland weer vir ’n kort tydperk die beste Europese span. Die deur kaptein Bill Beaumont aangevoerde span het ná 23 jaar weer die Vyfnasies-toernooi, insluitende ’n Grand Slam, gewen.
57
Die destydse
skrumskakel
Steve Smith het die vorige jare se mislukking toegeskryf aan die swak bestuurde beheerliggaam, wat reëlmatig versuim het om die beste spelers saam te roep en hulle te koördineer. Die sukses van 1980 word onder hierdie omstandighede as ’n soort “wonderwerk” beskou. Bedankings van sleutelspelers soos Beaumont, Fran Cotton en Clive Woodward het die span dadelik weer laat verswak en dit sou meer as ’n dekade tot die volgende titel duur.
58
Enkele uitskieters teen spanne van die Suidelike Halfrond het die nuwe mislukking versteek. Onder andere het Engeland in 1982 en 1983 elk ’n tuisoorwinning oor Australië en Nieu-Seeland aangeteken. Ondanks groot kritiek en politieke weerstand het die RFU gedurende somer 1984 weer ’n toer na Suid-Afrika gereël, waar die nasionale span sewe wedstryde gespeel het (waaronder twee toetswedstryde teen die Springbokke). Daarbenewens was dit tot die einde van die apartheidsera die laaste toer van ’n vername span na Suid-Afrika. Die onverskilligheid van die Britse regering onder
Margaret Thatcher
teenoor die RFU se optrede was een van die redes vir die boikot van die
Statebondspele
1986 in Edinburg deur 32 lande.
59
In 1984 is Engeland ook tuis verslaan deur die Australiese Wallabies, wat op hul beurt hul eerste Grand Slam aangeteken het, nadat hulle tydens dieselfde toer al die vier Tuisnasies verslaan het.
Laaste jare van die amateurtydperk
wysig
wysig bron
Engeland teen Argentinië tydens hul Suid-Amerikaanse toer in 1990
Vir meer as ’n eeu was toetswedstryde op die Tuisnasies, Frankryk, Australië, Nieu-Seeland en Suid-Afrika beperk, maar met die toenemende vestiging van die rugbyspel in ander lande kon hierdie eksklusiwiteit nie meer geregverdig word nie. In 1981 het Engeland die eerste amptelike toer na
Argentinië
onderneem en twee toetswedstryde teen die
Poemas
gespeel (’n oorwinning en ’n gelykop). Verdere suksesvolle premières het in 1985 teen
Roemenië
en in 1988 teen
Fidji
gevolg. Daarteenoor het die 1985-toer na Nieu-Seeland met twee nederlae geëindig. Gedurende dieselfde tydperk het Engeland tydens die Vyfnasies-toernooi gereeld op die laaste plekke geëindig, in 1983 en in 1987 sonder oorwinnings selfs op die laaste plek. Op 15 Februarie 1986 is Engeland deur Skotland met 33–6 op
Murrayfield-stadion
verslaan; dit was die hoogste Skotse oorwinning in 102 pogings en die ergste Engelse nederlaag in meer as ’n eeu.
60
Gedurende die 1980’s het die beheerliggame van Australië en Nieu-Seeland vir die invoering van ’n
rugbywêreldbekertoernooi
gepleit. Die RFU en die ander Tuisnasies se beheerliggame het die idee aanvanklik verwerp, aangesien hulle ’n verandering in die rugbyspel se amateurstatus gevrees het. Nadat tydens die beslissende IRVR-vergadering in Maart 1985 die Franse en Suid-Afrikaanse beheerliggame vir die voorstel gestem het, het die RFU se president
John Kendall-Carpenter
van mening verander, waarvolgens die voorstel goedgekeur is.
61
Australië en Nieu-Seeland het die eerste
Rugbywêreldbeker 1987
saam aangebied. Engeland is saam met Australië,
Japan
en die
Verenigde State
in Groep 1 geloot. Ná ’n 6–19-nederlaag teen die Wallabies het maklike oorwinnings oor die ander twee spanne gevolg. In die kwarteindstryd in
Brisbane
is Engeland deur Wallis met 16–3 uitgeskakel.
62
63
Tydens die Vyfnasies 1989 het Engeland Frankryk met ’n 11–0 tuisoorwinning van die Grand Slam ontneem, maar hulle het die titel misgeloop, nadat hulle in die laaste wedstryd deur Wallis verslaan is.
64
Tydens die Vyfnasies 1990 was Engeland blykbaar weer op die punt om die titel te wen, maar in die beslissende wedstryd op Murrayfield is hulle verrassend met 13–7 verslaan, wat aan die Skotte die Grand Slam besorg het.
65
Hierdie misgelope kanse het egter die begin van die Engelse rugby se Renaissance ingelui, wat in die volgende jare tot ’n beter wenrekord sou lei. Dit is veral deur ’n nuwe generasie aan spelers rondom Will Carling, Jeremy Guscott, Jason Leonard en Rory Underwood teweeggebring.
66
Tydens die Vyfnasies 1991 het Engeland sy eerste titel sedert 1980 ingepalm, weer met ’n Grand Slam. In dieselfde jaar was Engeland die nominale gasheer van die
Rugbywêreldbeker 1991
wat in al die Vyfnasies aangebied is. Engeland is in die eerste wedstryd naelskraap deur Nieu-Seeland verslaan, maar hulle het die volgende twee groepwedstryde teen Italië en die VSA maklik gewen. Ná oorwinnings oor Frankryk in die kwarteindstryd (met 19–10) en oor Skotland in die halfeindstryd (met 9–6) het Engeland in die eindstryd teen Australië te staan gekom, maar hulle is met 12–6 verslaan.
67
Die volgende jaar het Engeland sy nuwe sterkte gewys, nadat hulle tydens die Vyfnasies 1992 ’n verdere Grand Slam ingepalm het.
66
In dieselfde jaar is op Twickenham die Springbokke, wat weens die onlangs geligte boikot net oor min speelondervinding beskik het, met 33–16 buitengewoon maklik verslaan. In 1994 het Engeland hierdie prestasie herhaal, nadat hulle die Springbokke in
Pretoria
verslaan het. Die Vyfnasies 1995 het Engeland gewen en die derde Grand Slam binne vyf jaar ingepalm, veral danksy Rob Andrew se uitstekende skoppe.
66
Voor die afskop van die
Rugbywêreldbeker 1995
in Suid-Afrika is Engeland derhalwe as een van die gunstelinge beskou. Tydens die groepfase het Engeland Argentinië, Italië en
Wes-Samoa
verslaan, al was dit redelik naelskraap. In die kwarteindstryd het hulle teen die verdedigende kampioen Australië wraak geneem en die Wallabies met 25–22 verslaan. Engeland se halfeindstryd is egter oorheers deur die All Blacks en
Jonah Lomu
se vier drieë in die wedstryd wat hulle met 29–45 verloor het.
68
Engeland het daarna ook teen Frankryk verloor in die klein finale om die derde plek en toe vierde geëindig.
69
Vanaf professionalisering tot die wêreldbekertitel
wysig
wysig bron
Die Engelse rugbyspan tydens hul oorwinningsmars deur die middestad van London, hier op
Trafalgarplein
afgeneem
Feesvieringe op Trafalgarplein ná Engeland se
Rugbywêreldbeker 2003
-oorwinning
In Augustus 1995 het die Internasionale Rugbyvoetbalraad (IRVR; nou
Wêreldrugby
) al die beperkinge rakende die spelers se betaling opgehef en daarmee die professionele tydperk van die rugbyspel ingelui. Tydens die Vyfnasies 1996 het Engeland sy titel saam met die Driekroon suksesvol verdedig. In Julie dieselfde jaar het die RFU ’n eksklusiewe kontrak met British Sky Broadcasting gesluit, waarvolgens die Engelse tuiswedstryde uitsluitlik op die betaalkanaal gebeeldsend sou word. Die beheerliggame van die ander deelnemende lande was verras en het aangekondig, as hul eise vir ’n billike ooreenkoms met al die deelnemende partye nie nagekom word nie, nie meer teen Engeland te speel nie.
70
Ná onderhandelinge agter geslote deure is Engeland in September 1996 hertoegelaat, nadat die RFU ingestem het om die inkomste vir die volgende tien jaar te deel.
71
72
In 1997 en 1998 het Engeland twee verdere driekrone ingepalm, maar tydens albei toernooie ná nederlae teen Frankryk die titel misgeloop.
Die vroeëre nasionale speler Clive Woodward, wat in September 1997 as nuwe hoofafrigter aangestel is, het opdrag gekry om Engeland na groot suksesse te neem. Aan die begin van sy ampstermyn was daarvan nog min te siene, aangesien die RFU gedurende somer 1998 weer in ’n groot konflik betrokke was. Die klubs van die Engelse Premierskap – bowenal Bath Rugby en Northampton Saints – het geweier om van hul spelers vir die nasionale span beskikbaar te stel. Hulle het op dié manier protes teen die beheerliggaam aangeteken, nadat geen ooreenkoms oor die finansies en die speldatums by die Europese toernooie bereik is nie. Die somertoer na Australië, Nieu-Seeland en Suid-Afrika moes Woodward sonder die meeste sleutelspelers aanpak, wat die
Australiese Rugbyunie
as die “grootste verraad sedert
Gallipoli
” bestempel het.
73
Die toer na die Suidelike Halfrond is ná drie swak nederlae die “toer uit die hel” (
Tour of Hell
) gedoop. Die 0–76-nederlaag teen Australië op 6 Junie 1998 is die ergste Engelse nederlaag nog.
74
75
Drie weke voor die afskop van die Vyfnasies 1999 was Engeland weer op die punt om uit die toernooi gesit te word, nadat die RFU die 1996-ooreenkoms bevraagteken het. Die Vyfnasies-toernooi se reëlingskomitee het gedreig om Engeland te vervang met Italië, wie se opname in elk geval vir die volgende jaar beplan was.
72
Ná net een dag se onderhandelinge het die RFU en die reëlingskomitee ooreengekom om hierdie saak later billik te reël.
76
Vervolgens het die Vyfnasies-toernooi soos beplan plaasgevind, en Engeland het beide die titel en Grand Slam op ’n uiters dramatiese manier misgeloop: In die laaste minuut van die laaste wedstryd het die Walliese speler Scott Gibbs deur Engelse duikslae gesny en die beslissende drie gedruk wat deur Neil Jenkins verdoel is. Wallis het vervolgens die wedstryd met 32–31 gewen en die titel aan Skotland besorg.
77
Tydens die
Rugbywêreldbeker 1999
in Wallis het Engeland nie oortuig nie. Hulle het hul groepwedstryde teen Italië en
Tonga
maklik gewen, maar Engeland is deur Nieu-Seeland verslaan en moes tydens die uitspeelrondte ’n bykomende wedstryd speel. Hulle het Fidji verslaan, maar in die kwarteindstryd is Engeland deur Suid-Afrika uit die toernooi geskakel.
78
Met die toetrede van Italië in 2000 het die jaarlikse Vyfnasies-toernooi die huidige Sesnasies-toernooi geword. Engeland het die eerste Sesnasies-toernooi gewen, maar ná ’n nederlaag teen Skotland in die laaste wedstryd die Grand Slam misgeloop.
79
Die Sesnasies 2001 het op ’n soortgelyke manier verloop, maar dié keer het Ierland Engeland in ’n uitgestelde wedstryd met 20–14 verslaan om hulle by Lansdowne Road van die Grand Slam te ontneem. Dié toernooi kon egter eers in Oktober dieselfde jaar voltooi word, nadat die laaste wedstryde weens die
Bek-en-klouseer
in Ierland uitgestel moes word.
80
81
Terwyl die 2002-Sesnasies-titel deur Frankryk gewen is, het Engeland as ’n troosprys die Driekroon gewen.
82
In 2002 het Engeland Argentinië in
Buenos Aires
verslaan en daarna ’n historiese prestasie behaal, nadat hulle tydens die
2002 jaareindrugbytoetsreeks
in November binne 14 dae die drie groot spanne van die Suidelike Halfrond (die All Blacks, die Wallabies en die Springbokke) op Twickenham verslaan het. Vir die Springbokke was dit hul ergste nederlaag tot dusver.
83
84
85
86
Tydens die Sesnasies 2003 het Engeland vir die eerste keer sedert 1995 ’n Grand Slam gewen, hul altesaam twaalfde. In Junie dieselfde jaar het hulle beide Australië en Nieu-Seeland weg verslaan. Met hierdie prestasies het Engeland vir die eerste keer die eerste plek op die wêreldranglys behaal.
87
In die aanloop tot die
Rugbywêreldbeker 2003
in Australië was Engeland onder hul kaptein Martin Johnson een van die gunstelinge om die toernooi te wen.
88
Tydens die groepfase het Engeland sy wedstryde teen
Georgië
, Suid-Afrika, Samoa en
Uruguay
deels maklik gewen. In die kwarteindstryd het hulle Wallis met 28–17 verslaan en in die halfeindstryd Frankryk met 24–7. Vervolgens het hulle in die eindstryd in
Sydney
teen die gasheer te staan gekom. Ná afloop van die gereelde speeltyd was die telling op 14–14. Enkele sekondes voor die einde van die ekstra tyd het
Jonny Wilkinson
die beslissende skepdoel aangeteken en Engeland die eindstryd met 20–17 laat beklink, waarvolgens hulle vir die eerste keer die
Webb Ellis-beker
omhoog gehou het.
89
90
Twee weke later is die Engelse span deur 750
000 ondersteuners verwelkom op die
Londense
Trafalgarplein
tydens hul oorwinningsparade oppad na hul ontmoeting met
Koningin Elizabeth II
in die
Buckingham-paleis
91
Die spelers het verskeie toekennings deur die IRR ontvang, waaronder “span van die jaar”, Clive Woodward as “afrigter van die jaar” en Jonny Wilkinson as “speler van die jaar”.
92
Weens hul uitstekende prestasies voor en tydens die rugbywêreldbekertoernooi het die span in 2004 Laureus se toekenning as “beste span” gewen.
93
Daarbenewens is die Engelse kaptein Jonny Wilkinson as “speler van die jaar” genomineer.
94
Twee nederlae tydens wêreldbekereindstryde
wysig
wysig bron
Die Engelse rugbyspan tydens hul voorbereidings op die
Rugbywêreldbeker 2007
Australië klop Engeland met 33–13 tydens die
Rugbywêreldbeker 2015
op Twickenham in Londen
Engeland teen Skotland tydens die Sesnasies 2016
Bronseindstryd tussen Argentinië en Engeland tydens die
Rugbywêreldbeker 2023
Ná hierdie groot sukses het ’n aantal sleutelspelers hul uittrede uit internasionale rugby aangekondig, wat dadelik die nasionale span geraak het. Tydens die Sesnasies 2004 het Engeland teen beide Frankryk en Ierland verloor en toe derde geëindig.
95
Ook die meeste wedstryde teen die spanne van die Suidelike Halfrond het teleurstellend verloop, waarvolgens Clive Woodward op 2 September 2004 bedank het.
96
Sy opvolger Andy Robinson het nie daarin geslaag om die nasionale span te laat herstel nie en hulle het tydens die Sesnasies 2005 en 2006 net die vierde plek behaal.
97
Ná hul 26–16-oorwinning oor Australië,
98
het Engeland die jaar 2005 met ’n 19–23-nederlaag teen die All Blacks afgesluit.
99
Ná hul nederlaag teen Suid-Afrika in die 2006-eindjaarrugbytoetsreeks,
100
het Engeland dié jaar nege van twaalf toetswedstryde verloor – hul ergste verloorlopie ooit. Onder andere het Argentinië op 11 November vir die eerste keer op Twickenham teen Engeland gewen. Die RFU het hierna in Desember 2006 Andy Robinson vervang deur die aanvalsafrigter Brian Ashton wat voorheen die Ierse nasionale rugbyspan afgerig het.
101
102
Engeland het die Sesnasies 2007 met ’n Calcuttabekeroorwinning oor Skotland afgeskop.
103
Dié toernooi het ook ’n geskiedkundige wedstryd op Croke Park teen Ierland ingesluit wat Engeland met 13–43 verloor het, hul ergste nederlaag nog teen Ierland.
104
Desondanks het Engeland ’n goeie derde plek behaal. Dit het geblyk asof die afrigter Ashton die Engelse nie in ’n kragtige span kon omskep nie, veral nadat hulle gedurende somer 2007 twee toetswedstryde elk teen Suid-Afrika en Frankryk deels swak verloor het. Sommige deskundiges het self bevraagteken of die verdedigende kampioen Engeland tydens die
Rugbywêreldbeker 2007
in Frankryk hoegenaamd van die groepfase na die uitklopfase sou kon vorder. ’n Verpletterende 0–36-nederlaag teen Suid-Afrika het hierdie menings blykbaar onderstreep.
105
Die van hul kaptein Jonny Wilkinson aangevoerde span het egter die verrassing van die toernooi geword. Hulle het ná oorwinnings oor die VSA, Samoa en Tonga tot die kwarteindstryd gevorder. Ná naelskraapse oorwinnings oor Australië (met 12–10) en Frankryk (met 14–9) het hulle in die eindstryd die Springbokke herontmoet. In ’n hoofsaaklik defensiewe wedstryd is hulle met 15–6 verslaan.
106
107
By die daaropvolgende Laureus Wêreldsporttoekenning 2008 is Jonny Wilkinson weer genomineer, dié keer as “terugkoms van die jaar”.
108
Ná ’n wisselvallige Sesnasies 2008 – Engeland het as naaswenner agter Wallis geëindig – het die RFU in April 2008 die hoofafrigter Brian Ashton deur die voormalige spankaptein Martin Johnson vervang. Dié stap was hoogs omstrede, aangesien Johnson destyds oor geen ondervinding as ’n afrigter beskik het nie.
109
Hy het aanvanklik gesukkel om sy sukses op die veld as afrigter te herhaal. Tydens die Sesnasies 2009 het Engeland weer as naaswenner geëindig, dié keer agter Ierland. Nadat Johnson twee en ’n half jaar as hoofafrigter gedien het, het Engeland die Sesnasies 2011 gewen. Tydens die
Rugbywêreldbeker 2011
in Nieu-Seeland is Engeland saam met maklike teenstanders in een groep geloot. Hulle het die groepfase ná oorwinnings oor Argentinië, Georgië, Roemenië en Skotland op die eerste plek van die tabel afgesluit, maar hulle is in die kwarteindstryd deur Frankryk verslaan.
110
111
Die span het ook verskeie skandes buite die veld beleef:
The Sun
het onthul dat vier spelers heelnag in ’n kroeg in die toeristeoord
Queenstown
deurgebring het. Manu Tuilagi is deur die polisie aangehou nadat hy tydens ’n borguitstappie van ’n veerboot in die hawe van
Auckland
gespring het. Daarbenewens moes drie ander spelers om verskoning vra nadat hulle suggestiewe opmerkings aan ’n hotelklerk in
Dunedin
gemaak het.
112
113
Johnson het ná die mislukte Rugbywêreldbeker 2011 as hoofafrigter bedank.
Op 29 Maart 2012 is Stuart Lancaster, die voormalige Elite Rugby-direkteur van Leeds Carnegie, deur die Rugbyvoetbalunie as Engeland se hoofafrigter aangestel.
114
Lancaster is voorheen vir ’n kort tydperk as hoofafrigter benoem en deur die sittende aanvalafrigters Graham Rowntree en Andy Farrell bygestaan. Lancaster is in sy eerste veldtog as Engelse afrigter as ’n sukses beskou – gedurende die Sesnasies 2012 het die verdedigende kampioen Engeland die tweede plek behaal nadat hulle met 19–12 teen Wallis op Twickenham verloor, maar die Calcuttabeker teen Skotland met 13–6 op Murrayfield suksesvol verdedig het. Engeland het die jaar met ’n hoogtepunt afgesluit, nadat hulle die 2011-wêreldbekerwenners Nieu-Seeland op 1 Desember met 38–21 verslaan het. Die All Blacks was vir 20 wedstryde onoorwonne, maar is deur Engeland heeltemal gedomineer.
115
116
Tydens die Sesnasies 2013 het Engeland weer agter Wallis as naaswenner geëindig, nadat hulle ná ’n 3–30-nederlaag teen Wallis in Cardiff die moontlikheid om vir die eerste keer sedert 2003 Grand Slam-wenners te wees misgeloop het. Engeland het egter weer Skotland met 38–18 op Twickenham geklop en sodoende die Calcuttabeker behou. Dit was ook die eerste keer sedert 1974 wat elke span daarin geslaag het om minstens drie toernooipunte aan te teken (gelykstaande aan een oorwinning en een gelykopuitslag of drie gelykopuitslae). Tydens hul 2013-somertoer na
Suid-Amerika
het Lancaster ’n “eksperimentele” en onervare span saamgeneem en ’n Suid-Amerikaanse verteenwoordigende XV geklop, gevolg deur ’n 2–0-wenreeks oor Argentinië; die eerste wegwenreeks teen Argentinië in 32 jaar.
117
Ook in 2014 en 2015 het Engeland die Sesnasies as naaswenner afgesluit, albei agter Ierland. Engeland het die
Rugbywêreldbeker 2015
aangebied, maar hulle het nie daarin geslaag om aan die groot verwagtinge van die publiek te voldoen nie. Hulle is saam met Australië en Wallis in ’n soort “doodsgroep” geloot. Engeland het wel die wedstryde teen Fidji en Uruguay gewen, maar hulle is in die ander twee wedstryde verslaan en sodoende reeds in die groepfase uitgeskakel.
118
119
Hulle was egter nie die eerste gasheer wat op hierdie manier ’n toernooi moes verlaat nie, aangesien Wallis op ’n soortgelyke wyse tydens die Rugbywêreldbeker 1991 uitgeskop is.
Ná die groot teleurstelling tydens die Rugbywêreldbeker 2015 is Eddie Jones in November 2015 as nuwe hoofafrigter aangestel en het die eerste buitelander in hierdie pos geword.
120
Hy het die nasionale span dadelik na sukses teruggeneem en tydens die Sesnasies 2016 die titel saam met die Grand Slam ingepalm. Die hele 2016 het Engeland onoorwonne gebly, insluitende ’n suiwer wenreeks oor Australië in Juniemaand in Sydney. In November dieselfde jaar het in Twickenham die vierde agtereenvolgende oorwinning oor die Wallabies gevolg. Daarbenewens het hulle die wêreldrekord van 18 agtereenvolgende toetswenne met ’n indrukwekkende 61–21-oorwinning oor Skotland geëwenaar en gelyktydig die Sesnasies 2017 ingepalm. Dié wenstreep is egter in die volgende toetswedstryd deur Ierland beëindig.
121
Later die jaar het Engeland drie agtereenvolgende oorwinnings oor Argentinië aangeteken. Ook in 2017 is die Engelse afrigter Jones deur Wêreldrugby aangewys as “afrigter van die jaar”.
122
Die jaar 2018 het vir Engeland goed afgeskop, nadat hulle Italië met 46–15 en ’n taai wedstryd teen Wallis met 12–6 in die eerste twee rondtes van die Sesnasies-toernooi gewen het. Hulle het egter tot in Juniemaand nie ’n verdere oorwinning aangeteken nie, nadat Engeland hul oorblywende wedstryde teen Skotland (met 13–25), Frankryk (met 16–22) en die latere Grand Slam-wenners Ierland (met 15–24) tuis op Twickenham verloor het. ’n Verlore nietoets teen die
Britse Barbarians
(met 45–63) het gevolg.
123
Tydens hul 2018-somertoer na Suid-Afrika het Engeland die eerste twee wedstryde met 39–42 en met 12–23 verloor, nadat hulle in albei wedstryde gedurende die eerste helfte voorgeloop het; hulle het egter die derde toets teen ’n meestal tweede Springbokspan met 25–10 gewen. Daardie herfs, ná die aansluiting van die voormalige afrigter van beide die All Blacks en die VSA Arende, John Mitchell by die afrigtingspan, het Engeland die terugwedstryd teen Suid-Afrika met ’n enkele punt (met 12–11) gewen en ’n ewe taai wedstryd teen Nieu-Seeland met 15–16 verloor, albei in omstrede omstandighede.
124
125
Engeland het die jaar met oorwinnings oor Japan (met 35–15) en Australië (met 37–18) afgesluit. Hul oorwinning oor Australië het ’n ononderbroke reeks van ses oorwinnings oor die Wallabies onder die voormalige Australiese afrigter Eddie Jones voortgesit.
Voor die afskop van die
Rugbywêreldbeker 2019
in Japan was Engeland weer een van die gunstelinge om die toernooi te wen. Tydens die groepfase het Engeland maklik teen Tonga, die VSA en Argentinië gewen. Hulle het vervolgens eerste in hul groep bo Frankryk geëindig, danksy meer bonuspunte. Hul laaste groepwedstryd teen Frankryk is net soos twee ander wedstryde weens
tifoon
Hagibis se verwoestinge afgelas en as ’n 0–0-gelykop geag.
126
Engeland het die kwarteindstryd teen Australië met 40–16 gewen en sodoende wraak geneem vir die voortydige uitskakeling tydens die Rugbywêreldbeker 2015 se groepfase. Hulle het daarna in die halfeindstryd teen die verdedigende kampioen en groot gunsteling voor die toernooi, Nieu-Seeland, te staan gekom en gedurende die hele wedstryd die All Blacks gedomineer en met 19–7 verslaan. Die Engelse Rose kon egter nie in die eindstryd teen die Springbokke seëvier nie en is soos twaalf jaar gelede deur Suid-Afrika geklop (met 12–32).
127
Sedert 1999 het Engeland elk van sy vier konfrontasies teen Suid-Afrika in die laaste fase van ’n rugbywêreldbekertoernooi verloor.
Tydens die Sesnasies 2020, wat vanweë die wêreldwye
Covid-19-pandemie
eers in Oktober afgesluit kon word, het Engeland sy altesaam 39ste titel met Driekroon ingepalm.
128
Die daaropvolgende Herfsnasiesbeker, wat pleks van die tradisionele
eindjaarrugbytoetsreeks
beslis is, het Engeland in die eindstryd teen Frankryk beklink.
129
Die Sesnasies 2021 het Engeland ná nederlae teen Skotland, Wallis en Ierland in die vyfde plek afgesluit.
130
Tydens die
2021 eindjaarrugbytoetsreeks
kon hulle oorwinnings oor Tonga, Australië en Suid-Afrika aanteken.
131
Die
2022 midjaarrugbytoetsreeks
se wegreeks in Australië het Engeland met 2–1 gewen.
132
In Desember 2022 is die hoofafrigter Eddie Jones deur Steve Borthwick vervang.
133
In hul laaste opwarmingswedstryd voor die
Rugbywêreldbeker 2023
in Frankryk het Engeland op Twickenham sy eerste nederlaag teen Fidji gely, gelyk aan hul eerste nederlaag teen ’n tweede-vlak-span nog.
134
Tydens die hooftoernooi het Engeland sy eerste groepwedstryd teen die Poemas met 27–10 gewen, hoewel hulle vanweë ’n rooikaart van die derde minuut af een speler minder op die veld gehad het. Daarop het oorwinnings oor Japan (met 34–12),
Chili
(met 71–0) en Samoa (met 18–17) gevolg. In die kwarteindstryd het die Engelse teen die Fidjiane wraak geneem (met 30–24), maar hulle is in die halfeindstryd deur die verdedigende kampioen en latere wêreldkampioen Suid-Afrika naelskraap geklop (met 15–16). In die bronseindstryd het hulle vir die tweede keer Argentinië ontmoet en dié keer naelskraap met 26–23 gewen, waarmee hulle vir die eerste keer die bronsmedalje ingepalm het.
135
Tydens die toernooi het
Owen Farrell
Jonny Wilkinson
se vorige rekord oortref en met 1237 punte Engeland se beste puntemaker geword.
136
Tydens die Sesnasies 2026 het die Engelse slegs Wallis geklop, maar vir die eerste keer ooit teen Italië verloor. Hulle het die toernooi in die voorlaaste plek, voor Wallis, beëindig, hul swakste prestasie sedert die Sesnasies se stigting.
137
Kleure, embleem en naam
wysig
wysig bron
Engeland teen Skotland tydens die Calcuttabeker in 2007
Die rooi roos van die
Huis van Lancaster
Jonny Wilkinson met die Engelse span tydens ’n oefensessie op Twickenham, 12 Augustus 2009
Die Poemas tydens hul oorwinning oor Engeland (wit en rooi) op Twickenham in November 2006
Engeland (in swart) teen Argentinië tydens die
Rugbywêreldbeker 2011
in Nieu-Seeland
Engelse rugbyspelers speel gewoonlik in wit truie en ’n wit kortbroek met oorwegend donkerblou sokkies. Die embleem op die trui is ’n rooi
roos
pleks van die drie leeus op die truie van die
sokkerspan
en die
krieketspan
. Die klere word deur Castore vervaardig en die truiborg is tans O
138
Die wegtrui is algemeen rooi of donkergrys (“antrasiet” genoem); voor die bekendstelling van die grystrui was rooi die tradisionele tweede kleur. Donkerblou is voorheen ook gebruik en is vir die 2016–17- asook die 2020–21-seisoene heringevoer. Pers is tydens die
2009 jaareindrugbytoetsreeks
gebruik en het die tradisionele kleure van die oorspronklike Engelse sweetpakke uit die 1960’s, 1970’s en 1980’s versinnebeeld. Tydens die
Rugbywêreldbeker 2011
in Nieu-Seeland was die wegtrui vir die eerste keer swart.
Die
Rugbyvoetbalunie
(RFU) het die nasionale span se embleem voor die eerste wedstryd teen Skotland in
Edinburg
in 1871 ontwerp. ’n Rooi roos – glo dié van die
Huis van Lancaster
– is as die span se embleem gekies.
139
Die nasionale span se wit trui is ontleen aan dié wat by die Rugby-skool gedra is.
139
Die ontwerp en standardisering van die roos – wat tot 1920 in verskeie variasies uitgebeeld is – word aan Alfred Wright, ’n werknemer by die Rugbyvoetbalunie, toegeskryf.
139
Wright se ontwerp is glo tot in die laat 1990’s met min veranderinge gebruik.
139
Die roos is eers in 1997 verander, toe Nike die amptelike truiverskaffer geword het.
In 2003 het Engeland eers ’n stywe trui gedra. Die doel was om dit vir die teenstander moeiliker te maak om aan die hemp tydens aksies vas te klou.
140
Die tuis- en wegtruie vir 2007 is op 15 Mei daardie jaar bekendgemaak. Die materiaal was beter en het ’n beter prestasie teenoor die 2003-trui gebied. ’n Ingrypende rooi merk op die wit agtergrond het links bo ’n Sint Joriskruis gevorm, en ’n veranderde wegtrui (donkerblou pleks van rooi), het kritiek ontlok omdat daar glo ’n klem op die Sint Joriskruis pleks van die tradisionele rooi roos geplas is.
141
Die nuwe trui is tydens Engeland se tuiswedstryd teen Wallis op 4 Augustus ingevoer, terwyl die wegtrui vir die eerste keer teen Frankryk op 18 Augustus gebruik is.
142
Die voormalige tuistrui van Engeland was wit met ’n rooi strook om die nek en die wegtrui was swart (wat groot omstredenheid weens die beroemde
All Black
-trui van Nieu-Seeland veroorsaak het), albei truie het ’n baanbrekende nuwe tegnologie in die vorm van ’n grypdruk gehad. ’n Besondere trui, wat aan dié van 1910 herinner het, is tydens die wedstryd teen Wallis tydens die 2010-Sesnasies-toernooi ter geleentheid van Twickenham se eeufees gedra. Die huidige trui vir die 2025–26-seisoen word deur Castore vervaardig. Dit bevat ’n eenvoudige wit kortbroek en ’n gewone wit hemp met rooi strepe aan albei sye. Die wegtrui is swart met blou strepe aan albei sye. Die broeke is ook wit. Die sokkies vir tuiswedstryde is swart, en die sokkies vir wegwedstryde is heeltemal swart.
Truiverskaffers en -borge
wysig
wysig bron
Sedert die professionalisering van rugby in 1995 het die volgende truiverskaffers en -borge verskyn:
Tydperk
Verskaffer
Borg
?–?
Bukta
1991–1997
Cotton Traders
BT Cellnet
(1996–2002)
1997–2012
Nike
(sedert 2002)
2012–2020
Canterbury of New Zealand
143
2020–2025
Umbro
144
145
sedert 2025
Castore
146
Tuisstadion
wysig
wysig bron
Die hoofartikel vir hierdie afdeling is:
Twickenham-stadion
’n Lugaansig van Twickenham-stadion in Londen
Binnekant van Twickenham-stadion
Twickenham in die suidweste van
Londen
is die grootste suiwer rugbystadion wêreldwyd. In hul vroeë jare het die Engelse rugbyspan ’n aantal stadions dwarsdeur Engeland vir toetswedstryde gebruik, voordat Twickenham in 1910 hul tuiste geword het. Ná uitverkope wedstryde op Kristalpaleis se Nasionale Sportsentrum teen Nieu-Seeland in 1905 en Suid-Afrika in 1906 het die Rugbyvoetbalunie (RFU) besluit om in sy eie stadion te belê en met die krieketspeler en entrepreneur Billy Williams ooreengekom om ’n tuiste vir Engelse rugby te vind. Die grond vir die stadion is in 1907 vir £5
572 12s en 6d aangekoop, en die sooi is die volgende jaar gespit.
147
Die eerste toetswedstryd op Twickenham was op 15 Januarie 1910 die wedstryd tussen Engeland en Wallis. Die tuisspan het ná ’n 11–6-oorwinning met die wins weggestap, nadat hulle Wallis vir die eerste keer sedert 1898 geklop het.
148
Die stadion is in 1927 en weer in 1932 uitgebrei; maar tot in die 1990’s is die stadion nie verder opgeknap nie, toe nuwe pawiljoens in die noorde, ooste en weste gebou is;
147
in 2005 en 2006 is ’n pawiljoen in die suide opgerig, waardeur die stadion ’n volledige bak met ’n kapasiteit van 82
000 geword het. Engeland het sy eerste toetswedstryd in die herontwikkelde Twickenham op 5 November 2006 teen die All Blacks gespeel,
149
wat Nieu-Seeland met 41–20 gewen het, nadat hulle Engeland voor ’n rekordskare van 82
076 gedomineer het.
150
Alhoewel Engeland sy tuiswedstryde sedert 1910 byna uitsluitlik op Twickenham gespeel het, het hulle in 1998 twee keer op Huddersfield se
Kirklees-stadion
, in 1997 op
Old Trafford
(teen Nieu-Seeland) en in 1992 op
Wembley-stadion
(teen Kanada) te staan gekom.
151
152
Hulle het in Junie 2009 ook die eerste toets van ’n twee-toetsreeks teen Argentinië op Old Trafford gespeel; ’n wedstryd wat oorspronklik in Argentinië beplan was, maar deur dié land se rugbyunie weens finansiële omstandighede na Engeland verskuif is.
153
Die grond van Twickenham is in Junie 2012 deur ’n hibride
Desso
-tipe vervang wat gebruik maak van kunsvesels verweef met egte gras. Dit maak dit baie makliker om in nat omstandighede te speel.
154
Tot in 1910 het die Engelse span verskeie rugbystadions dwarsdeur Engeland gebruik:
Kennington-ovaal
Londen
Whalley Range,
Manchester
St John’s Ground,
Leeds
Rectory Field,
Blackheath
Richardson’s Field, Blackheath
Crown Flatt,
Dewsbury
Athletic Ground,
Richmond
Headingley-stadion
, Leeds
Birkenhead Park
Birkenhead
Meanwood Road, Leeds
Fallowfield-stadion
, Manchester
Kingsholm-stadion
Gloucester
Welford Road-stadion
Leicester
Ashton Gate-stadion
, Bristol
Crystal Palace
, Londen
Rugbywêreldbekerstadions
wysig
wysig bron
Die hoofartikels vir hierdie afdeling is:
Rugbywêreldbeker 1991
Rugbywêreldbeker 1999
en
Rugbywêreldbeker 2015
Stadions in Engeland tydens die Rugbywêreldbeker 2015
Die Rugbywêreldbeker 1991 is deur die destydse Vyfnasies Engeland, Frankryk, Ierland, Skotland en Wallis saam aangebied, met Engeland wat sewe wedstryde op vier stadions gehuisves het. Groep 1 (wat Engeland ingesluit het) is dwarsdeur Engeland uitgespeel. Twickenham in Londen het beide die openingswedstryd en die eindstryd tussen die Wallabies en Engeland gehuisves. Van Engeland se ander stadions tydens dié toernooi was: Welford Road-stadion in
Leicester
Kingsholm-stadion
in
Gloucester
en Cross Green in Otley.
Die Rugbywêreldbeker 1999 is ook deur die destydse Vyfnasies Engeland, Frankryk, Ierland, Skotland en Wallis saam aangebied, met Engeland wat nege wedstryde op vier stadions gehuisves het. Groep B (wat Engeland ingesluit het), asook Engeland se wedstryd tydens die uitspeelrondte en die twee halfeindwedstryde is op verskeie stadions dwarsdeur Engeland uitgespeel. Twickenham in Londen het ses wedstryde tydens dié toernooi gehuisves. Van Engeland se ander stadions tydens dié toernooi was: Kirklees-stadion in Huddersfield, Ashton Gate-stadion in
Bristol
en Welford Road-stadion in
Leicester
Die Rugbywêreldbeker 2015 is deur Engeland en Wallis saam aangebied, met elf stadions wat dwarsdeur Engeland vir 40 wedstryde gebruik is, terwyl in Wallis net die Millenium-stadion vir agt wedstryde gebruik is. Engeland se Twickenham is onder andere vir die openings- en die eindstryd tussen die All Blacks en die Wallabies gebruik. Van Engeland se ander stadions tydens dié toernooi was:
Wembley-stadion
en
Olimpiese Stadion
in
Londen
St. James’ Park
in
Newcastle upon Tyne
Stad Manchester-stadion
in
Manchester
Villa Park
in
Birmingham
Elland Road
in
Leeds
King Power-stadion
in Leicester,
Stadion MK
in
Milton Keynes
Falmer-stadion
in
Brighton
, Kingsholm-stadion in Gloucester en
Sandy Park
in
Exeter
Toetswedstryde
wysig
wysig bron
Engeland se plek op
Wêreldrugby
se ranglys vanaf 10 Oktober 2003 tot op hede
Engeland het 468 van sy 839 toetswedstryde gewen, ’n wenrekord van 55,78%. Engeland se statistieke in toetswedstryde teen al die lande, in alfabetiese volgorde, is soos volg (korrek teen Maart 2026):
155
Teenstander
Gespeel
Gewen
Verloor
Gelykop
% Gewen
Argentinië
30
24
80,00
Australië
57
29
27
50,88
Barbarians
18
10
55,56
Chili
100,00
Fidji
10
90,00
Frankryk
113
61
45
53,98
Georgië
100,00
Ierland
144
81
55
56,25
Italië
33
32
96,97
Japan
100,00
Kanada
100,00
Māori All Blacks
50,00
Nederland
100,00
Nieu-Seeland
47
36
19,15
Pasifiese Eilanders
100,00
Presidents XV
0,00
Roemenië
100,00
Samoa
100,00
Skotland
144
77
48
19
53,47
Suid-Afrika
47
16
29
34,04
Tonga
100,00
Uruguay
100,00
Verenigde State
100,00
Wallis
144
71
61
12
49,31
Algeheel
839
468
319
52
55,78
Wedstryde teen verskeie saamgestelde spanne tydens oorsese toere van die amateurtydperk en die deur die
Rugbyvoetbalunie
(RFU) nieerkende wedstryde teen nielede het vir ’n lang tydperk nie die volle status van toetswedstryde geniet nie – selfs nie terugwerkend nie. Terwyl die wedstryde tydens die
Victory Internationals
nie as toetswedstryde beskou word nie, erken die RFU in teenstelling met ander beheerliggame al die wedstryde teen die
Barbarians
as toetswedstryde.
Wedywering met ander nasionale spanne
wysig
wysig bron
Die eerste toetswedstryd ter wêreld: Engeland teen Skotland op 27 Maart 1871 in
Edinburg
Die eerste toetswedstryd tussen Engeland en Frankryk op 22 Maart 1906 in
Parys
Die eerste toetswedstryd tussen Engeland en Australië op 9 Januarie 1909 in
Blackheath
Veral met die nasionale spanne van die naburige Britse Tuisnasies handhaaf die Engelse ’n intensiewe wedywering. Die eerste toetswedstryd ter wêreld is in 1871 teen Skotland gespeel en sedert 1879 ding albei spanne mee om die Calcuttabeker, die oudste trofee in internasionale sport. Van die 144 toetswedstryde tot dusver het Engeland 77 gewen, Skotland 48, met 19 gelykopuitslae. Gedurende wêreldbekertoernooie het albei spanne tot dusver twee keer ontmoet (in 1991 en 2011) en Engeland het albei wedstryde gewen. Daarbenewens is die toetswedstryd om die 1938-Calcuttabeker noemenswaardig. Dit was die eerste rugbywedstryd wat in televisie gebeeldsend is en is deur die
BBC
uitgesaai.
156
Engeland en Frankryk het tot dusver in 113 toetswedstryde ontmoet, waarvan Engeland 61 gewen het en Frankryk 45, met sewe gelykopuitslae. Gedurende wêreldbekertoernooie het albei spanne tot dusver vyf keer ontmoet; Engeland het drie keer gewen en Frankryk twee keer. Wedstryde tussen albei spanne word deur die pers en die ondersteuners in albei lande
Le Crunch
genoem.
157
Veral tydens rugbywêreldbekertoernooie is Engeland en Frankryk die suksesvolste spanne van die Noordelike Halfrond. Albei spanne het amper afwisselend die eindstryd behaal (slegs in 1995, 2015 en 2023 het spanne van die Suidelike Halfrond die
Webb Ellis-beker
uitgespeel). Engeland het tot dusver in vier eindstryde gespeel, terwyl Frankryk tot dusver in drie eindstryde gespeel het, gedurende altesaam tien rugbywêreldbekertoernooie. Albei spanne beskik ook oor die finansieel sterkste ligas ter wêreld (die Engelse Premierskap en die Franse Top 14).
Engeland en Ierland het tot dusver in 144 toetswedstryde ontmoet, waarvan Engeland 81 gewen het en Ierland 55, met agt gelykopuitslae. Gedurende wêreldbekertoernooie het albei spanne tot dusver nog nie ontmoet nie. Sedert 1988 ding albei spanne mee om die Millenniumtrofee wat ter geleentheid van
Dublin
se 1000ste herdenking geskenk is.
158
Engeland het dié trofee tot dusver 22 keer gewen en Ierland 17 keer. Engeland en Wallis het tot dusver in 144 toetswedstryde ontmoet, waarvan Engeland 71 gewen het en Wallis 61, met twaalf gelykopuitslae. Gedurende wêreldbekertoernooie het albei spanne tot dusver drie keer ontmoet, waarvan Engeland een gewen het en Wallis twee, met die laaste wedstryd in 2015. Wat die Sesnasies-toernooi aanbetref is beide Engeland en Wallis is die gesamentlik suksesvolste spanne met ’n algehele 39 titels elk.
Net soos die ander rugbylande van die Noordelike Halfrond handhaaf Engeland ’n wedywering met die groot spanne van die Suidelike Halfrond. Eweneens het Engeland tydens al sy eindstrydverskynings teen spanne van die Suidelike Halfrond te staan gekom (twee keer teen die Wallabies en Springbokke elk). Teen die Wallabies het Engeland die eindstryde van 1991 en 2003 uitgespeel, waarvan Engeland laasgenoemde gewen het. In 2007 en 2019 het hulle teen die Springbokke gespeel, maar hulle is in albei eindstryde verslaan. Gedurende wêreldbekertoernooie het Engeland teen Suid-Afrika net een oorwinning aangeteken: tydens die groepfase in 2003. Teen die All Blacks het Engeland gedurende wêreldbekertoernooie tot dusver vier wedstryde gespeel, waarvan Engeland die halfeindstryd in 2019 gewen het. Teen die Wallabies is hul wenrekord meer gebalanseerd: Van tot dusver sewe wedstryde het Engeland vier gewen en Australië drie. ’n Bykomende aspek in hul wedywering met die Wallabies is die sedert die laat 19de eeu bestaande intensiewe, sportiewe wedywering tussen Engeland en Australië, wat ook in ander sportsoorte (veral
krieket
en die
Statebondspele
) ’n besondere status geniet.
159
Vanaf 1997 tot 2022 het Australië en Engeland meegeding om die Cookbeker (genoem na
James Cook
) en sedert 2008 ding Engeland en Nieu-Seeland mee om die Hillary-skild (genoem na
Edmund Hillary
wat in 2008 oorlede is).
158
160
Die Cookbeker is in 2022 met die Ella-Mobbs-trofee (genoem na die Australiese rugbyspeler en
Aborigine
Mark Ella
, asook die Engelse rugbyspeler
Edgar Mobbs
) vervang.
161
Rekords
wysig
wysig bron
Wêreldbekerrekord
wysig
wysig bron
Engeland het in 2003 die
Webb Ellis-beker
omhoog gehou
Engeland het tot dusver aan elke
rugbywêreldbekertoernooi
deelgeneem en die
Webb Ellis-beker
, waarom vierjaarliks meegeding word, een keer omhoog gehou: tydens die vyfde Rugbywêreldbeker 2003 in Australië. Daarmee is Engeland die eerste en tot dusver enigste rugbyspan van die Noordelike Halfrond wat dié trofee ingepalm het. Tydens die eerste Rugbywêreldbeker 1987 is Engeland in die kwarteindstryd deur Wallis uitgeskakel. Tydens die Rugbywêreldbeker 1991 het Engeland die eindstryd gemaak, maar hulle is deur Australië verslaan. In 1995 het Engeland die halfeindstryd bereik, maar hulle is deur Nieu-Seeland geklop en is ook in die daaropvolgende klein finale om die derde plek deur Frankryk verslaan. Tydens die Rugbywêreldbeker 1999 is Engeland in die kwarteindstryd deur die Springbokke uitgeskakel. In 2003 het hulle hul grootste sukses aangeteken, toe Engeland in die eindstryd die gasheer Australië verslaan het. In 2007 is hulle in die eindstryd deur Suid-Afrika geklop. In 2011 is Engeland in die kwarteindstryd deur Frankryk uitgeskakel en tydens die Rugbywêreldbeker 2015 tuis reeds in die groepfase. In 2019 het hulle die uitslag van 2007 herhaal, toe hulle in die eindstryd deur Suid-Afrika geklop is. In 2023 het Engeland vir die eerste keer in die derde plek geëindig.
Jaar
Uitslag
1987
Kwarteindrondte
1991
Naaswenner
1995
Vierde plek
1999
Kwarteindrondte
2003
Kampioen
2007
Naaswenner
2011
Kwarteindrondte
2015
Groepfase
2019
Naaswenner
2023
Derde plek
2027
gekwalifiseer
2031
N.v.t.
Tuisnasies / Vyfnasies / Sesnasies
wysig
wysig bron
Die Calcuttabeker is een van die oudste trofeë in die rugbywêreld en word sedert 1879 tussen Engeland en Skotland uitgespeel
Engeland se enigste jaarlikse toernooi is die
Sesnasies-toernooi
waartydens hulle teen vyf ander Europese lande speel: Frankryk, Ierland, Italië, Skotland en Wallis. Die Sesnasies het begin as die Tuisnasies-toernooi in 1883 wat Engeland met ’n Driekroon gewen het. Engeland het die titel tot dusver 29 keer ongedeeld gewen en die kampioenskap tien keer gedeel.
162
Die span se langste tussenpose in titels was 18 jaar (1892–1910). Engeland het tot dusver 13 Grand Slams aangeteken, d.w.s. ’n Driekroon saam met ’n oorwinning oor Frankryk gedurende dieselfde toernooi. As deel van die Sesnasies-toernooi ding hulle ook met Skotland mee om die Calcuttabeker wat Engeland vir die eerste keer in 1880 gewen het. Sedert 1988 ding Engeland tydens die Sesnasies-toernooi met Ierland mee om die Millenniumtrofee. Die wedstryde tussen Engeland en Frankryk word dikwels “Le Crunch” genoem.
163
29 ongedeelde titels (1883, 1884, 1892, 1910, 1913, 1914, 1921, 1923, 1924, 1928, 1930, 1934, 1937, 1953, 1957, 1958, 1963, 1980, 1991, 1992, 1995, 1996, 2000, 2001, 2003, 2011, 2016, 2017, 2020)
10 gedeelde titels (1886, 1890, 1912, 1920, 1932, 1939, 1947, 1954, 1960, 1973)
13 Grand Slams (1913, 1914, 1921, 1923, 1924, 1928, 1957, 1980, 1991, 1992, 1995, 2003, 2016)
26 Driekrone (1883, 1884, 1892, 1913, 1914, 1921, 1923, 1924, 1928, 1934, 1937, 1954, 1957, 1960, 1980, 1991, 1992, 1995, 1996, 1997, 1998, 2002, 2003, 2014, 2016, 2020)
Engeland
Frankryk
Ierland
Italië
Skotland
Wallis
Toernooie
131
97
133
28
133
133
Regstreekse oorwinnings
(Gedeelde oorwinnings)
Tuisnasies
5 (4)
N.v.t.
4 (3)
N.v.t.
9 (2)
7 (3)
Vyfnasies
17 (6)
12 (8)
6 (5)
N.v.t.
5 (6)
15 (8)
Sesnasies
Algeheel
29
(10)
20
(8)
16
(8)
(0)
15
(9)
28
(11)
Grand Slams
Tuisnasies
N.v.t.
N.v.t.
Vyfnasies
11
N.v.t.
Sesnasies
Algeheel
13
10
12
Driekrone
Tuisnasies
N.v.t.
N.v.t.
Vyfnasies
16
N.v.t.
N.v.t.
11
Sesnasies
N.v.t.
10
N.v.t.
Algeheel
26
N.v.t.
16
N.v.t.
10
22
Houtlepel
Tuisnasies
N.v.t.
10
N.v.t.
Vyfnasies
10
12
15
N.v.t.
15
10
Sesnasies
18
Algeheel
17
13
25
18
24
21
Ander toetswedstryde
wysig
wysig bron
Gedurende die amateurtydperk het Engeland maandelange oorsese toere onderneem, waartydens hulle teen ander nasionale spanne, plaaslike saamgestelde spanne en klubspanne gespeel het. Eweneens het oorsese spanne na Engeland getoer.
Teen die jaar 2000 het die oorsese toere volgens die ou tradisie tot ’n einde gekom, aangesien die professionalisering van die rugbyspel te min tyd vir toere oorlaat (’n uitsondering is die
Britse en Ierse Leeus
se vierjaarlikse toere). Deesdae is toetswedstryde teen die spanne van die Suidelike Halfrond en ander spanne buite die Sesnasies-toernooi tweekeer per jaar moontlik. Gedurende Juniemaand se
midjaarrugbytoetsreeks
vertrek Engeland na die Suidelike Halfrond en gedurende Novembermaand se
eindjaarrugbytoetsreeks
tree Engeland as gasheer op. As deel daarvan het Engeland van 1997 tot 2022 met Australië meegeding om die Cookbeker en sedert 2008 teen Nieu-Seeland om die Hillary-skild.
158
Die Cookbeker is in 2022 met die Ella-Mobbs-trofee vervang.
Olimpiese Spele
wysig
wysig bron
Engeland is twee keer tydens Olimpiese rugbytoernooie deur ’n span verteenwoordig.
1900
: Derde plek (verteenwoordig deur Moseley Wanderers RFC)
1908
: Tweede plek (verteenwoordig deur Cornwall se keurspan)
Spelers
wysig
wysig bron
Huidige span
wysig
wysig bron
Die volgende spelers het die Engelse span gevorm tydens die
Sesnasies-toernooi
2026:
164
Agterspelers
(backs)
Speler
Posisie
Klub
Toetswedstryde
Alex Mitchell
Skrumskakel
Northampton Saints
27
Ben Spencer
Skrumskakel
Bath
14
Jack van Poortvliet
Skrumskakel
Leicester Tigers
21
George Ford
Losskakel
Sale Sharks
105
Marcus Smith
Losskakel
Harlequins
46
Seb Atkinson
Senter
Gloucester
00
Fraser Dingwall
Senter
Northampton Saints
00
Max Ojomoh
Senter
Bath
00
Henry Slade
Senter
Exeter Chiefs
74
Henry Arundell
Vleuel
Bath
11
Immanuel Feyi-Waboso
Vleuel
Exeter Chiefs
13
Tommy Freeman
Vleuel
Northampton Saints
23
Cadan Murley
Vleuel
Harlequins
00
Elliot Daly
Heelagter
Saracens
74
George Furbank
Heelagter
Northampton Saints
14
Freddie Steward
Heelagter
Leicester Tigers
41
Voorspelers
(forwards)
Speler
Posisie
Klub
Toetswedstryde
Luke Cowan-Dickie
Haker
Sale Sharks
53
Theo Dan
Haker
Saracens
20
Jamie George
Haker
Saracens
105
Trevor Davison
Stut
Northampton Saints
00
Ellis Genge
Stut
Bristol Bears
75
Joe Heyes
Stut
Leicester Tigers
17
Emmanuel Iyogun
Stut
Northampton Saints
00
Bevan Rodd
Stut
Sale Sharks
10
Billy Sela
Stut
Bath
00
Ollie Chessum
Slot
Leicester Tigers
30
Arthur Clark
Slot
Gloucester
00
Alex Coles
Slot
Northampton Saints
14
Maro Itoje
Slot
Saracens
97
Chandler Cunningham-South
Losvoorspeler
Harlequins
20
Tom Curry
Losvoorspeler
Sale Sharks
65
Ben Earl
Losvoorspeler
Saracens
46
Greg Fisilau
Losvoorspeler
Exeter Chiefs
00
Guy Pepper
Losvoorspeler
Bath
00
Henry Pollock
Losvoorspeler
Northampton Saints
00
Sam Underhill
Losvoorspeler
Bath
45
Bekende spelers
wysig
wysig bron
Edgar Mobbs (voor 1917)
Ronald Poulton (1911)
Wavell Wakefield (1922)
17 voormalige Engelse spelers is vir hul uitstekende prestasies in Wêreldrugby se Heldesaal opgeneem:
165
Speler
Posisie
Inskrywing
William Percy Carpmael
Voorspeler
2010
Alan Rotherham
Agterspeler
2010
Harry Vassall
Voorspeler
2010
Martin Johnson
Slot
2011
John Kendall-Carpenter
Voorspeler
2011
Alfred Hamersley
Voorspeler
2013
Jason Leonard
Stut
2014
Bill Beaumont
Slot
2014
Edgar Mobbs
Vleuel
2015
Ronald Poulton
Vleuel
2015
Wavell Wakefield
Losvoorspeler
2015
Lawrence Dallaglio
Vleuel
Agsteman
2016
Jeremy Guscott
Senter
2016
Jonny Wilkinson
Losskakel
Senter
2016
Rob Andrew
Losskakel
2017
Will Carling
Senter
2021
Richard Hill
Losskakel
2025
Daarbenewens is
William Webb Ellis
(glo die uitvinder van rugby), die Rugby-skool (die privaatskool waar die rugbyspel uitgedink is), die wêreldkampioenafrigter
Clive Woodward
en die
Varsity-wedstryd
(sedert 1872 jaarliks tussen die universiteite
Cambridge
en
Oxford
beslis) ingeskryf.
Wêreldrugby
het een Engelse speler as speler van die jaar benoem:
Jonny Wilkinson
(in 2003).
Spelerkeuring
wysig
wysig bron
Terwyl die RFU toesig oor die nasionale span hou, is die nasionale spelers sedert die rugbyspel se professionalisering in 1995 deur kontrakte aan hul klubs in die Engelse Premierskap gebonde. Sedertdien is hulle deel van ’n magstryd
club v country
(“klub teen land”) tussen die klubs en die RFU.
166
Hierdie konflik het in 1998 vir die eerste keer die nasionale span geraak, toe ’n aantal klubs geweier het om spelers vir die nasionale span se toer na Australië, Nieu-Seeland en Suid-Afrika beskikbaar te stel.
167
Gedurende hierdie “toer uit die hel” (
Tour of Hell
) is Engeland met tweede-keur-spelers in al die vier toetswedstryde verslaan, insluitende ’n 0–76-nederlaag teen Australië.
168
Die Engelse klubs het ook uit die Heineken-beker 1998/99 onttrek, nadat met die RFU geen ooreenkoms oor die finansies en die speldatums bereik is nie.
169
In 2001 het van die klubs saam met die RFU die organisasie “England Rugby” gestig om die Engelse Premierskap met die nasionale span te koördineer. Albei partye het ooreengekom om die aantal liga- en toetswedstryde vir sleutelspelers (’n groep van 50 tot 60 spelers wat deur die RFU benoem is) te reduseer en sodoende beserings en uitputtings te voorkom.
170
In ruil vir geleende spelers het die klubs ’n vergoeding van die RFU ontvang. Hierdie ooreenkoms word as ’n baanbreker vir die nasionale span se sukses tydens die Rugbywêreldbeker 2003 beskou. In 2004 het Clive Woodward ná ’n ampstermyn van sewe jaar as hoofafrigter bedank, nadat hy nie toegang tot die spelers verkry het soos hy dit geëis het nie:
I wanted more from the union – more training days with the players, more influence over the way they were treated – and ended up with less.
(“Ek wou meer van die unie hê – meer oefendae met die spelers, meer invloed op die manier waarop hulle behandel is – en ek het uiteindelik minder gekry.”)
171
Sy opvolger Andy Robinson het die gebrek aan beheer oor die nasionale spelers vir die negatiewe wenrekord van sy span aangevoer.
172
Brian Ashton, wat Robinson as hoofafrigter opgevolg het, het sy span vir die Sesnasies-toernooi 2007 vroegtydig bekend gemaak, en gehoop dat die klubs in die week voor ’n toetswedstryd geen ligawedstryd sou speel nie.
173
Die RFU en die Premierskap se klubs het toe ’n soortgelyke ooreenkoms soos dié van 2001 gesluit, wat die nasionale span van nasionale spelers uit die klubs vir toetswedstryde voorsien.
174
Spelerstatistieke
wysig
wysig bron
Martin Johnson (2007)
Jonny Wilkinson (2015)
Jason Leonard (2018)
Vervolgens die belangrikste statistieke van Engeland se spelers. Die spelers wat met
gekenmerk is, is nog aktief en kan hul statistieke verbeter.
(Korrek teen Maart 2026)
Meeste toetswedstryde
175
Rang
Naam
Tydperk
Toetswedstryde
Ben Youngs
2010–2023
127
Dan Cole
2010–2025
118
Jason Leonard
1990–2003
114
Owen Farrell
2012–2026
112
Jamie George
2015–2026
109
George Ford
2014–2026
108
Courtney Lawes
2009–2023
105
Danny Care
2008–2024
101
Maro Itoje
2016–2026
109
10
Dylan Hartley
2008–2018
97
Meeste toetswedstryde as kaptein
176
Rang
Naam
Tydperk
Toetswedstryde
Will Carling
1988–1996
59
Owen Farrell
2018–2024
48
Chris Robshaw
2012–2017
42
Martin Johnson
1998–2003
39
Dylan Hartley
2012–2018
30
Lawrence Dallaglio
1997–2004
22
Bill Beaumont
1978–1982
21
Steve Borthwick
2008–2010
21
Martin Corry
2005–2007
17
10
Phil Vickery
2002–2008
15
Meeste punte aangeteken
177
Rang
Naam
Tydperk
Punte
Owen Farrell
2012–2026
1237
Jonny Wilkinson
1998–2011
1179
George Ford
2014–2026
496
Paul Grayson
1995–2004
400
Rob Andrew
1985–1997
396
Marcus Smith
2021–2026
314
Toby Flood
2006–2013
301
Jon Webb
1987–1993
296
Charlie Hodgson
2001–2012
269
10
Dusty Hare
1974–1984
240
Meeste drieë gedruk
178
Rang
Naam
Tydperk
Drieë
Rory Underwood
1984–1996
49
Jonny May
2013–2023
36
Ben Cohen
2000–2006
31
Will Greenwood
1997–2004
31
Jeremy Guscott
1989–1999
30
Jason Robinson
2001–2007
28
Dan Luger
1998–2003
24
Anthony Watson
2014–2024
23
Josh Lewsey
1998–2007
22
10
Vyf spelers met 20 drieë elk
Afrigters
wysig
wysig bron
Clive Woodward (2013)
Eddie Jones (2009)
Engeland het in 1969 sy eerste hoofafrigter benoem: Don White. Die huidige hoofafrigter is Steve Borthwick wat die pos in 2022 oorgeneem het.
Naam
Tydperk
% Gewen
Don White
1969–1971
27
John Elders
1972–1974
38
John Burgess
1975
17
Peter Colston
1976–1979
33
Mike Davis
1979–1982
63
Dick Greenwood
1983–1985
24
Martin Green
1985–1987
36
Geoff Cooke
1988–1994
72
Jack Rowell
1994–1997
72
Clive Woodward
1997–2004
71
Andy Robinson
2004–2006
41
Brian Ashton
2006–2008
55
Rob Andrew
2008
Martin Johnson
2008–2011
55
Stuart Lancaster
2011–2015
61
Eddie Jones
2015–2022
72,8
Richard Cockerill (tussentyds)
2022
Steve Borthwick
sedert 2022
60,5
Toekennings
wysig
wysig bron
Die Italiaanse sporttydskrif
Gazzetta dello Sport
het die Engelse nasionale span in 2003 as “wêreldspan van die jaar” aangewys. Die Internasionale Rugbyraad, sedert 2014 Wêreldrugby, het England dieselfde jaar as “span van die jaar” benoem. Engeland het ook die Laureus Wêreldsporttoekennings as “span van die jaar” ontvang (in 2004).
Swing Low, Sweet Chariot
wysig
wysig bron
Swing Low, Sweet Chariot
, gepubliseer in
The Jubilee Singers
, 1873
Swing Low, Sweet Chariot
is ’n onder Engelse ondersteuners gewilde lied – veral tydens tuiswedstryde op Twickenham. Gedurende die 1988-seisoen se laaste wedstryd teen Ierland het Chris Oti drie drieë vir Engeland gedruk. ’n Groep leerlinge van die
Benediktynse
skool Douai het die lied – soos dit tydens rugbywedstryde op die skool gebruiklik is – gedurende sy derde drie begin sing en ander ondersteuners in die stadion het begin saamsing.
179
180
Sedertdien word
Swing Low, Sweet Chariot
tydens Engelse tuiswedstryde deur rugby-ondersteuners gesing.
181
In 1991 het die RFU se bemarkingsbestuurder, Mike Coley, opdrag gekry om ’n liedjie vir die komende Rugbywêreldbeker 1991 te vind. Hy het voorkeur gegee aan die liedjie
Jerusalem
, wat egter reeds vir die Rugbyligawêreldbeker 1989–1992 gebruik is, waarvolgens hy sy voorstel spontaan in
Swing Low
verander het. Verskillende variante is opgeneem en die gepubliseerde weergawe het tydens die toernooi die top-40 van die Britse enkelsnittreffers behaal.
180
In 2020 het die Wêreldrugbymuseum tot dusver onbekende argiefmateriaal uitgereik, waarin
Swing Low
op Twickenham gesing word, as Martin Offiah (met die bynaam “Chariots” na ’n woordspeel met die oorspronklike titel van die rolprent
Chariots of Fire
uit die jaar 1981), tydens die Middlesex Sewes-toernooi 1987 speel.
182
Die museumdirekteur is van mening dat die Twickenham-skare die lied al geken het, aangesien dit sedert die 1960’s in rugbyklubs gesing is, met eenvoudige gebare wat die lirieke illustreer.
183
In die nasleep van die wêreldwye
Black Lives Matter
-beweging ná die dood van George Floyd het die RFU in Junie 2020 aangekondig dat hulle die gebruik van die lied deur rugby-ondersteuners sal ondersoek, aangesien dit oorspronklik ’n
Afro-Amerikaanse
spirituele lied is. Beide die voormalige rugbyspeler Brian Moore en
Prins Harry
het daarvoor gepleit die liedjie nie meer tydens rugbywedstryde te sing nie.
184
185
Martin Offiah het hom kort daarna beywer om die liedjie te behou en dit as ’n geleentheid te gebruik om Engelse en rugby-ondersteuners van ander nasionaliteite oor diskriminasie en die geskiedenis van swartes in die
Verenigde Koninkryk
in te lig.
186
Die voormalige nasionale speler Maggie Alphonsi het gesê: “Ek verwelkom die RFU se ondersoek van die liedjie, maar ek dink nie dat die liedjie verbied sal moet word nie”.
187
Die eerste minister
Boris Johnson
was van mening dat die lied nie verbied moes word nie en dat daar minder op die simbole van diskriminasie gefokus sou word.
188
Sien ook
wysig
wysig bron
Rugbyportaal
Engelse nasionale krieketspan
Engelse nasionale vrouerugbyspan
Verwysings
wysig
wysig bron
en
"Most matches"
. ESPNscrum
. Besoek op
16 Maart
2026
en
"Most points"
. ESPNscrum
. Besoek op
16 Maart
2026
en
"Most tries"
. ESPNscrum
. Besoek op
16 Maart
2026
en
"Women's and Men's Rankings"
Wêreldrugby
. Besoek op
16 Maart
2026
en
"History"
Rugbyvoetbalunie
. Geargiveer vanaf
die oorspronklike
op 20 November 2021
. Besoek op
20 November
2021
en
"England"
Wêreldrugby
. Besoek op
16 Maart
2026
en
"About us"
Rugby Europa
. 2020
. Besoek op
16 Maart
2026
en
"Clubs"
. Premiership Rugby
. Besoek op
16 Maart
2026
en
"England A becomes England Saxons"
Rugbyvoetbalunie
. 18 Mei 2006. Geargiveer vanaf
die oorspronklike
op 27 September 2012
. Besoek op
27 September
2012
en
"England U20"
Sesnasies
. Geargiveer vanaf
die oorspronklike
op 31 Oktober 2023
. Besoek op
31 Oktober
2023
en
"World Rugby U20 Championship"
Wêreldrugby
. Besoek op
16 Maart
2026
en
"Schools"
Rugbyvoetbalunie
. Besoek op
16 Maart
2026
en
"British & Irish Lions"
Britse en Ierse Leeus
. Besoek op
16 Maart
2026
en
"Origins of Rugby"
. rugbyfootballhistory.com
. Besoek op
16 Maart
2026
en
"Short history of rugby"
Rugbyvoetbalunie
. Geargiveer vanaf
die oorspronklike
op 15 Februarie 2008
. Besoek op
15 Februarie
2008
en
Marshall, Francis (1892).
Football; the Rugby union game
. Londen, Parys, Melbourne: Cassell and company, limited. p.
140.
en
Steve Lewis (2008).
One Among Equals: England's International Rugby Captains
. Vertical Editions. p.
274.
ISBN
978-1-904091-31-8
en
"Historical Rugby Milestones – 1870s"
. rugbyfootballhistory.com
. Besoek op
16 Maart
2026
en
"England vs Scotland > Games Played"
. rugbydata.com. Geargiveer vanaf
die oorspronklike
op 18 Junie 2012
. Besoek op
18 Junie
2012
en
"5 Februarie 1872 – The Oval, London, England"
. rugbydata.com. Geargiveer vanaf
die oorspronklike
op 18 Junie 2012
. Besoek op
18 Junie
2012
en
"Scoring & Player Numbers Explanation"
. ESPNscrum. 1 Oktober 2008
. Besoek op
16 Maart
2026
en
"15 Februarie 1875 – The Oval, London, England"
. rugbydata.com. Geargiveer vanaf
die oorspronklike
op 5 Desember 2012
. Besoek op
5 Desember
2012
en
"Ireland > Games Played"
. rugbydata.com. Geargiveer vanaf
die oorspronklike
op 5 Desember 2012
. Besoek op
5 Desember
2012
en
"Irish International Teams: Results, Scorers, Dates and Venues – 1874 to June 1999"
Ierse Rugbyvoetbalunie
. Geargiveer vanaf
die oorspronklike
op 21 Desember 2018
. Besoek op
21 Desember
2018
en
Ben Johnson.
"The Calcutta Cup"
. Historic UK
. Besoek op
16 Maart
2026
en
"Historical Rugby Milestones – 1880s"
. rugbyfootballhistory.com
. Besoek op
16 Maart
2026
en
"19th February 1881
Richardsons Field
, Blackheath, England"
. rugbydata.com. Geargiveer vanaf
die oorspronklike
op 5 Desember 2012
. Besoek op
5 Desember
2012
en
"16th December 1882 St Helens, Swansea, Wales"
. rugbydata.com. Geargiveer vanaf
die oorspronklike
op 5 Desember 2012
. Besoek op
5 Desember
2012
en
"6 Nations History"
. Rugby Football History
. Besoek op
16 Maart
2026
en
"Six Nations roll of honour"
BBC
. 19 Januarie 2004
. Besoek op
16 Maart
2026
en
"Formation of the Rugby International Board (IB)"
. Rugby Football History
. Besoek op
16 Maart
2026
en
"Unsporting behaviour? – the New Zealand Natives' rugby tour of 1888/89"
New Zealand History
. Ministerie van Kultuur en Erfenis. 20 Desember 2012
. Besoek op
16 Maart
2026
en
"Matches played – New Zealand Natives' rugby tour of 1888/89"
New Zealand History
. Ministerie van Kultuur en Erfenis. 13 Augustus 2015
. Besoek op
16 Maart
2026
en
"6 Nations History"
. rugbyfootballhistory.com
. Besoek op
16 Maart
2026
en
"The Great Schism"
. rugbyfootballhistory.com
. Besoek op
16 Maart
2026
en
"All Blacks vs England"
. All Blacks
. Besoek op
16 Maart
2026
en
"Match report – France v England, 1906"
. World Rugby Museum. 14 Augustus 2015. Geargiveer vanaf
die oorspronklike
op 18 April 2021
. Besoek op
18 April
2021
en
"James Peters the 1st Black Rugby Player"
. Black History Month. 26 Augustus 2015
. Besoek op
16 Maart
2026
en
"Historical Rugby Milestones 1900s"
. rugbyfootballhistory.com
. Besoek op
16 Maart
2026
en
David Smith, Gareth Williams (1980).
Fields of Praise: The Official History of The Welsh Rugby Union
. University of Wales Press. p.
198.
ISBN
0-7083-0766-3
en
"6 Nations History"
. rugbyfootballhistory.com
. Besoek op
16 Maart
2026
en
Bowker, Barry (1978).
England Rugby
. Cassell. p.
60.
ISBN
978-0-304-30214-7
en
"All Blacks vs England"
. All Blacks
. Besoek op
16 Maart
2026
en
"England v Scotland: The greatest moments"
. The Independent
. Besoek op
16 Maart
2026
en
"Six Nations history"
BBC
. 28 Januarie 2002
. Besoek op
16 Maart
2026
en
"Rugby's great leap forward"
. The Scotsman. 27 Januarie 2003
. Besoek op
16 Maart
2026
en
"Statue for rugby's Russian prince"
BBC
. 9 Januarie 2009
. Besoek op
16 Maart
2026
en
"All Blacks vs England"
. All Blacks
. Besoek op
16 Maart
2026
en
Ron Palenski (2003).
Century in Black – 100 Years of All Black Test Rugby
. Hodder Moa Beckett Publishers Limited. pp.
38–
39.
ISBN
978-1-86958-937-0
en
"International Teams > England > Games Played"
. rugbydata.com. Geargiveer vanaf
die oorspronklike
op 5 Desember 2012
. Besoek op
5 Desember
2012
en
Carolyn Hitt (19 November 2002).
"Rebel with a cause Hain recalls his days on the rugby protest frontline"
. Western Mail
. Besoek op
16 Maart
2026
en
Paul Stephens (7 Junie 2007).
"Don White"
. UK: The Guardian
. Besoek op
16 Maart
2026
en
"Only one team in history has a 100% winning record against England"
. ruck.co.uk
. Besoek op
16 Maart
2026
en
Mark Orders (19 Februarie 2018).
"When the Wales rugby team faced 'death threats' in Ireland before a performance from the gods"
. Wales Online
. Besoek op
16 Maart
2026
en
"The day England won a Lansdowne ovation"
. The Irish Times. 29 Mei 2003
. Besoek op
16 Maart
2026
en
Paul Ackford (12 November 2006).
"Breaking the losing streak"
. The Telegraph
. Besoek op
16 Maart
2026
en
"1980 Grand Slam by James Owen"
. directart.co.uk
. Besoek op
16 Maart
2026
en
Tom Hamilton (6 Februarie 2014).
"‚Of all the people that hate the English, I can honestly say the Scots hate us the most'
. ESPNscrum
. Besoek op
16 Maart
2026
en
Dan Feather (31 Oktober 2019).
"England v South Africa – a history of tough tackling and political turmoil"
. The Conversation
. Besoek op
16 Maart
2026
en
Bill McMurtie (17 Februarie 1986).
"Records tumble as Scots triumph"
. The Herald
. Besoek op
16 Maart
2026
en
"Rugby World Cup History"
. worldcupweb.com. 13 Mei 2008. Geargiveer vanaf
die oorspronklike
op 22 April 2017
. Besoek op
22 April
2017
en
"Rugby World Cup 1987: Overview"
. rugbyworldcup.com. 2019
. Besoek op
16 Maart
2026
en
"1987 (New Zealand/Australia)"
BBC
. 25 September 2003
. Besoek op
16 Maart
2026
en
Steven Pyem (20 Maart 2013).
"Remembering England's woe in Cardiff in the 1989 Five Nations"
The Guardian
. Besoek op
16 Maart
2026
en
Nick Metcalfe (20 Maart 2009).
"SIX NATIONS SPECIAL: A trip down rugby's memory lane with England and Scotland"
. Daily Mail
. Besoek op
16 Maart
2026
en
"England Rugby: the Grand Slam years"
Rugbyvoetbalunie
. 19 Maart 2019. Geargiveer vanaf
die oorspronklike
op 25 Februarie 2024
. Besoek op
25 Februarie
2024
en
"Rugby World Cup 1991: Overview"
. rugbyworldcup.com. 2019
. Besoek op
16 Maart
2026
en
"All Blacks vs England"
. All Blacks
. Besoek op
16 Maart
2026
en
"Rugby World Cup 1995: Overview"
. rugbyworldcup.com. 2019
. Besoek op
16 Maart
2026
en
Paul Trown (14 Julie 1996).
"England out of the Five Nations"
. The Independent
. Besoek op
16 Maart
2026
en
"Rugby professionalism timeline"
BBC
. 31 Maart 2005
. Besoek op
16 Maart
2026
en
Chris Rea, Paul Trow (17 Januarie 1999).
"Rugby Union: Five Nations threat to England"
. The Independent
. Besoek op
16 Maart
2026
en
"Sport: Rugby Union Mutiny, expulsion and 'old farts'
BBC
. 24 Augustus 2008
. Besoek op
16 Maart
2026
en
Mark Baldwin (9 November 2002).
"Tour from Hell that left some players burnt"
. The Times
. Besoek op
16 Maart
2026
en
Rob Hodgetts (30 Junie 2007).
"How do England bounce back?"
BBC
. Besoek op
16 Maart
2026
en
"In, out, then in again"
. Mail & Guardian. 22 Januarie 1999
. Besoek op
16 Maart
2026
en
"Wales snatch glory from England"
BBC
. 11 April 1999
. Besoek op
16 Maart
2026
en
"Rugby World Cup 1999: Overview"
. rugbyworldcup.com. 2019
. Besoek op
16 Maart
2026
en
"Brave Scots defeat England"
BBC
. 2 April 2000
. Besoek op
16 Maart
2026
en
Greg Wilcox (27 Januarie 2002).
"The longest six nations … with a sting in the tail"
The Guardian
. Geargiveer vanaf
die oorspronklike
op 21 Mei 2011
. Besoek op
21 Mei
2011
en
"Ireland rain on English parade"
. ESPNscrum. 20 Oktober 2001
. Besoek op
16 Maart
2026
en
Michael Aylwin (24 Maart 2002).
"Clive is reluctantly happy"
The Guardian
. Besoek op
16 Maart
2026
en
"Argentina beaten by England youngsters"
BBC
. 22 Mei 2002
. Besoek op
16 Maart
2026
en
Peter Berlin (11 November 2002).
"England make history as All Blacks plot future"
. iht.com. Geargiveer vanaf
die oorspronklike
op 12 Oktober 2007
. Besoek op
12 Oktober
2007
en
Matt Majendie (16 November 2002).
"England stun Aussies"
BBC
. Besoek op
16 Maart
2026
en
James Standley (23 November 2002).
"England rout sorry Springboks"
BBC
. Besoek op
16 Maart
2026
en
"England top rugby world rankings"
CNN
. 11 September 2003. Geargiveer vanaf
die oorspronklike
op 9 November 2021
. Besoek op
9 November
2021
en
Gregor Paul (26 Augustus 2007).
"RWC 2003: The All Blacks peak too early"
The New Zealand Herald
. Besoek op
16 Maart
2026
en
"Rugby World Cup 2003: Overview"
. rugbyworldcup.com. 2019
. Besoek op
16 Maart
2026
en
"England win Rugby World Cup"
BBC
. 22 November 2003
. Besoek op
16 Maart
2026
en
Andrew Anthony (9 Desember 2003).
"England 750,000, Australia nil"
The Guardian
. Besoek op
16 Maart
2026
en
"IRB Awards 2003"
Wêreldrugby
. 2003
. Besoek op
16 Maart
2026
en
"Team Of The Year 2004: England Rugby Union Team"
. Laureus World Sports Awards. 2004
. Besoek op
16 Maart
2026
en
"Laureus World Sports Awards 2004 winners & nominees"
. Laureus Wêreldsporttoekennings. 2004
. Besoek op
16 Maart
2026
en
Jonathon Moore (27 Maart 2004).
"Six Nations: End of term report"
BBC
. Besoek op
16 Maart
2026
en
"Woodward quits England"
BBC
. 3 September 2004
. Besoek op
16 Maart
2026
en
Bryn Palmer (21 Maart 2005).
"Wonderful Wales exude joy of Six"
BBC
. Besoek op
16 Maart
2026
en
"England 26–16 Australia"
BBC
. 12 November 2005
. Besoek op
16 Maart
2026
en
Paul Ackford (19 November 2005).
"England's onslaught ends in gallant failure"
. The Telegraph
. Besoek op
16 Maart
2026
en
James Standley (25 November 2006).
"England 14–25 South Africa"
BBC
. Besoek op
16 Maart
2026
en
"Robinson is forced out by England"
BBC
. 29 November 2006
. Besoek op
16 Maart
2026
en
"Ashton confirmed as new England rugby head coach"
. Taipei Times. 21 Desember 2006
. Besoek op
16 Maart
2026
en
Phil Harlow (3 Februarie 2007).
"England 42–20 Scotland"
BBC
. Besoek op
16 Maart
2026
en
"England suffer record defeat"
. The Telegraph. 24 Februarie 2007
. Besoek op
16 Maart
2026
en
James Standley (14 September 2007).
"England 0-36 South Africa"
BBC
. Besoek op
16 Maart
2026
en
"Rugby World Cup 2007: Overview"
. rugbyworldcup.com. 2019
. Besoek op
16 Maart
2026
en
James Standley (20 Oktober 2007).
"World Cup final 2007"
BBC
. Besoek op
16 Maart
2026
en
"Laureus World Sports Awards 2008 winners & nominees"
. Laureus Wêreldsporttoekennings. 2008
. Besoek op
16 Maart
2026
en
"Johnson named as England supremo"
BBC
. 16 April 2008
. Besoek op
16 Maart
2026
en
"Rugby World Cup 2011: Overview"
. rugbyworldcup.com. 2019
. Besoek op
16 Maart
2026
en
Tom Fordyce (11 Augustus 2011).
"Rugby World Cup 2011: England 12-19 France"
BBC
. Besoek op
16 Maart
2026
en
"Rugby World Cup 2011: England's troubles on and off the pitch"
BBC
. 10 Oktober 2011
. Besoek op
16 Maart
2026
en
"Premiership Rugby apologises for England's World Cup transgressions"
The Guardian
. 14 Oktober 2011
. Besoek op
16 Maart
2026
en
Robert Kitson (29 Maart 2012).
"Lancaster appointed England Coach"
The Guardian
. Besoek op
16 Maart
2026
en
"England 38-21 New Zealand"
BBC
. 1 Desember 2012
. Besoek op
16 Maart
2026
en
Emily Benammar (3 Desember 2012).
"England beat the All Blacks"
. Londen: The Telegraph
. Besoek op
16 Maart
2026
en
"England defeat Argentina"
BBC
. 16 Junie 2013
. Besoek op
16 Maart
2026
en
"Rugby World Cup 2015: Overview"
. rugbyworldcup.com. 2019
. Besoek op
16 Maart
2026
en
Tom Fordyce (4 Oktober 2015).
"England's Rugby World Cup: Where did it all go wrong?"
BBC
. Besoek op
16 Maart
2026
en
"Eddie Jones appointed England head coach by RFU"
The Guardian
. 20 November 2015
. Besoek op
16 Maart
2026
en
Tom Fordyce (11 Maart 2017).
"Six Nations 2017: England 61–21 Scotland"
BBC
. Besoek op
16 Maart
2026
en
Matthew Treadwell (26 November 2017).
"England's Eddie Jones named World Rugby Coach of the Year"
Sky Sports
. Besoek op
16 Maart
2026
en
"England v Barbarians: Chris Ashton hat-trick inspires Baa-Baas to victory"
BBC
. 27 Mei 2018
. Besoek op
16 Maart
2026
en
Paul Rees (3 November 2018).
"Owen Farrell's kicks and hits help England overcome South Africa"
The Guardian
. Besoek op
16 Maart
2026
en
James Piercy (10 November 2018).
"England 15–16 New Zealand: rugby union international – as it happened"
The Guardian
. Besoek op
16 Maart
2026
en
"Rugby World Cup: Typhoon Hagibis forces England-France off; Scotland wait & Ireland play"
BBC
. 10 Oktober 2019
. Besoek op
16 Maart
2026
en
"Rugby World Cup 2019: Matches"
. rugbyworldcup.com. 2019
. Besoek op
27 Maart
2021
[dooie skakel]
en
Michael Morrow (31 Oktober 2020).
"France 35–27 Ireland: England win Six Nations despite hosts sealing bonus-point win"
BBC
. Besoek op
16 Maart
2026
en
Mike Henson (6 Desember 2020).
"Autumn Nations Cup: England beat France in sudden death"
BBC
. Besoek op
16 Maart
2026
en
Gavin Mairs, Charles Richardson (20 Maart 2021).
"Tame England suffer third Six Nations defeat in comprehensive loss to Ireland"
The Daily Telegraph
. Besoek op
16 Maart
2026
en
Mike Henson (20 November 2021).
"England clinch dramatic 27–26 win over South Africa at Twickenham"
BBC
. Besoek op
16 Maart
2026
en
Robert Kitson (16 Julie 2022).
"Marcus Smith's breakaway sparks England to series victory over Australia"
The Guardian
. Besoek op
16 Maart
2026
en
Chris Jones (20 Desember 2022).
"Steve Borthwick: New England coach signals new era"
BBC
. Besoek op
16 Maart
2026
en
"England 22–30 Fiji: Pacific island nation beat England for first time"
BBC
. 26 Augustus 2023
. Besoek op
16 Maart
2026
en
"England: Rugby World Cup 2023 review"
. rugbyworldcup.com. 28 Oktober 2023
. Besoek op
16 Maart
2026
en
Harry Latham-Coyle (7 Oktober 2023).
"Owen Farrell breaks Jonny Wilkinson's long-standing England record"
The Independent
. Besoek op
16 Maart
2026
en
Alastair Telfer (15 Maart 2026).
"A finale worthy of the greatest Six Nations in history"
BBC
. Besoek op
16 Maart
2026
en
Joe Harvey (21 Mei 2025).
"Castore has released its first England rugby kit, here is what it looks like"
. Rugby World
. Besoek op
16 Maart
2026
en
the Museum of Rugby, Twickenham (3 Junie 2005).
"England's Rose – The Official History"
. Unofficial England Rugby Union
. Besoek op
16 Maart
2026
en
"England trial World Cup kit"
BBC
. 29 Augustus 2003
. Besoek op
16 Maart
2026
en
"Seeing red over England's new World Cup shirt"
. UK: The Daily Mail. 13 Mei 2007
. Besoek op
16 Maart
2026
en
"New England Nike Rugby Kit Launched"
Rugbyvoetbalunie
. 15 Mei 2007. Geargiveer vanaf
die oorspronklike
op 3 Junie 2013
. Besoek op
3 Junie
2013
en
Harry Wallop (2 Maart 2012).
"Nike loses England rugby shirt deal to Canterbury"
. Daily Telegraph
. Besoek op
16 Maart
2026
en
"Umbro to become official England Rugby Kit partner"
Rugbyvoetbalunie
. 5 Mei 2020. Geargiveer vanaf
die oorspronklike
op 6 Mei 2020
. Besoek op
6 Mei
2020
en
"Confirmed | England announce they're dumping Canterbury for new kit provider"
. Ruck. 5 Mei 2020
. Besoek op
16 Maart
2026
en
Nigel Taylor (23 April 2025).
"Castore signs major kit deal with England Rugby ahead of Women's World Cup"
. Fashion Network
. Besoek op
16 Maart
2026
en
"Twickenham Stadium Time Line"
Rugbyvoetbalunie
. Geargiveer vanaf
die oorspronklike
op 15 Januarie 2012
. Besoek op
15 Januarie
2012
en
"The Rugby ground"
. twickenham-museum.org.uk
. Besoek op
16 Maart
2026
en
Sally Price (29 Oktober 2006).
"England v New Zealand Celebration Match Twickenham"
. rugbynetwork.net
. Besoek op
16 Maart
2026
en
Mick Cleary (6 November 2006).
"Ruthless All Blacks make England pay"
. Londen: The Daily Telegraph
. Besoek op
16 Maart
2026
en
"Eeh-bah-scrum, Woody;Rugby Union".
The Sun
: 29. 9 Desember 1997.
en
Stephen Jones (22 November 1998). "England not good enough".
The Sunday Times
. Londen.
en
"England to play at Old Trafford"
BBC
. 3 Februarie 2009
. Besoek op
16 Maart
2026
en
Gavin Mairs (12 Junie 2012).
"Twickenham to get a new pitch as part of £75m makeover in major modernisation ahead of 2015 World Cup"
. Londen: The Telegraph
. Besoek op
16 Maart
2026
en
"International Rugby Union Statistics – England"
. ESPNscrum
. Besoek op
16 Maart
2026
en
"TELEVISION – Monday, March 14 to Saturday, March 19"
(PDF)
. RadioTimes. 11 Maart 1938
. Besoek op
16 Maart
2026
en
"Le Crunch: What is it? Where is it? And who wins it?"
Rugbywêreldbeker
. 10 Junie 2020
. Besoek op
16 Maart
2026
en
"The Scrum.com trophy guide – Part One"
. ESPNscrum. 29 Oktober 2008
. Besoek op
16 Maart
2026
en
Simon Barnes (25 November 2017).
"Why England and Australia love to hate each other"
. New Statesman
. Besoek op
16 Maart
2026
en
"The Scrum.com trophy guide – Part Two"
. ESPNscrum. 5 November 2008
. Besoek op
16 Maart
2026
en
Iain Payten (17 Junie 2022).
'Doing the right thing': Ella welcomes Cook Cup name change"
. The Sydney Morning Herald
. Besoek op
16 Maart
2026
en
Ryan Dabbs (16 Maart 2025).
"Six Nations Winners List"
. Rugby World
. Besoek op
16 Maart
2026
en
The Irish Times
, 27 Mei 1981, bl. 27.
en
"England Rugby's 2026 Guinness Six Nations squad announced"
Engelse Rugbyvoetbalunie
. 23 Januarie 2026
. Besoek op
16 Maart
2026
en
"Inductees"
Wêreldrugby
. Besoek op
16 Maart
2026
en
Tuck, Jason (2003).
The Men in White: Reflections on Rugby Union, the Media and Englishness
. 2 (38
uitg.). International Review for the Sociology of Sport. p.
195.
doi
10.1177/1012690203038002003
en
Hewett, Chris (3 Maart 1998).
"Woodward embroiled in club v country spat rears its face again"
. The Independent
. Besoek op
16 Maart
2026
en
Baldwin, Mark (2 November 2002).
"Tour from Hell that left some players burnt"
. The Times
. Besoek op
16 Maart
2026
en
Morgan, Michael (2002).
Optimizing the structure of elite competitions in professional sport – lessons from Rugby Union
(7
uitg.). Managing Leisure. p.
56.
doi
10.1080/13606710110117023
en
"New deal to protect England stars"
BBC
. 24 Julie 2001
. Besoek op
16 Maart
2026
en
Hewett, Chris (4 September 2004).
"I wasn't ready to compromise. I wanted more and I got less..."
The Independent
. Besoek op
16 Maart
2026
en
David Walsh (5 Augustus 2007).
"The Big Interview: Andy Robinson"
. The Times
. Besoek op
16 Maart
2026
en
"Ashton set to name side for Croker"
. rte.ie. 14 Junie 2007
. Besoek op
16 Maart
2026
en
Cain, Nick (24 Junie 2007).
"Peace deal agreed in club v country row"
. The Times
. Besoek op
16 Maart
2026
en
"Total matches played (descending)"
. ESPNscrum
. Besoek op
16 Maart
2026
en
"Total matches played as captain (descending)"
. ESPNscrum
. Besoek op
16 Maart
2026
en
"Total points scored (descending)"
. ESPNscrum
. Besoek op
16 Maart
2026
en
"Total tries scored (descending)"
. ESPNscrum
. Besoek op
16 Maart
2026
en
Oliver Price (5 Februarie 2006).
"Blood, mud and aftershave"
. The Observer
. Besoek op
16 Maart
2026
en
"The story behind "Swing Low Sweet Chariot" and how it became a rugby anthem"
. everyhit.com
. Besoek op
16 Maart
2026
en
Tom Geoghegan (19 Oktober 2007).
"All you need to know about rugby: Rugby songs and jokes"
BBC
. Besoek op
16 Maart
2026
en
Lowbridge, Caroline (3 Julie 2020).
"Swing Low, Sweet Chariot rugby 'mystery solved'
BBC
. Besoek op
16 Maart
2026
en
Jamie Gardner (19 Junie 2020).
'I hate Swing Low Sweet Chariot' says former hooker Brian Moore"
. The Scotsman
. Besoek op
16 Maart
2026
en
"Prince Harry backs rugby move to kick out slavery song Swing Low, Sweet Chariot"
. Besoek op
16 Maart
2026
en
"Ex-Engand hooker Brian Moore says Swing Low, Sweet Chariot must go"
. Stuff. 21 Junie 2020
. Besoek op
16 Maart
2026
en
"Black Lives Matter: RFU reviewing use of slave song Swing Low, Sweet Chariot"
BBC
. 18 Junie 202
. Besoek op
16 Maart
2026
en
'Swing Low debate a chance to educate' – Will Greenwood, Maggie Alphonsi, Topsy Ojo discuss"
. Sky. 19 Junie 2020
. Besoek op
16 Maart
2026
en
"Swing Low, Sweet Chariot: Boris Johnson says song should not be banned"
BBC
. 19 Junie 2020
. Besoek op
16 Maart
2026
Bronnelys
wysig
wysig bron
en
Barry Bowker (1978).
England Rugby
. Cassell.
ISBN
978-0-304-30214-7
en
Tony Collins (2009).
A Social History of English Rugby Union
. Routledge.
ISBN
978-0-415-47660-7
en
Stuart Farmer (2006).
The Official England Rugby Miscellany
. Vision Sports Publishing Limited.
ISBN
978-1-905326-12-9
en
Michael Morgan (2002). "Optimizing the structure of elite competitions in professional sport – lessons from Rugby Union".
Managing Leisure
41–
60.
doi
10.1080/13606710110117023
en
Ron Palenski (2003).
Century in Black – 100 Years of All Black Test Rugby
. Hodder Moa Beckett Publishers Limited.
ISBN
978-1-86958-937-0
en
Jason Tuck (2003). "The Men in White: Reflections on Rugby Union, the Media and Englishness".
International Review for the Sociology of Sport
38
(2):
177–
199.
doi
10.1177/1012690203038002003
Eksterne skakels
wysig
wysig bron
Wikimedia Commons bevat media in verband met
Engelse nasionale rugbyspan
en
Amptelike webwerf van die Engelse Rugbyvoetbalunie
en
Engeland by Wêreldrugby
en
Engeland op Planet Rugby
en
Spelerbiografieë
Nasionale
rugbyspanne
Vlak 1-spanne
(11)
Argentinië
Australië
Engeland
Frankryk
Ierland
Italië
Japan
Nieu-Seeland
Skotland
Suid-Afrika
Wallis
Vlak 2-spanne
(12)
Fidji
Georgië
Kanada
Namibië
Portugal
Roemenië
Rusland
Samoa
Spanje
Tonga
Uruguay
Verenigde State
Vlak 3 (Ontwikkeling Een) spanne
(10)
België
Brasilië
Chili
Duitsland
Hongkong
Ivoorkus
Kenia
Korea
Nederland
Zimbabwe
Vlak 4 (Ontwikkeling Twee) spanne
Amerikaans-Samoa • Andorra • Armenië • Azerbeidjan • Bahamas • Barbados • Bermuda • Bosnië en Herzegowina • Botswana • Britse Maagde-eilande • Broenei • Bulgarye • Burundi • Chinees-Taipei • Colombia • Cookeilande • Costa Rica • Denemarke • Eswatini • Filippyne • Finland • Ghana • Griekeland • Guam • Guyana • Hongarye • Indië • Indonesië • Iran • Israel • Jamaika • Kaaimanseilande • Kambodja • Kameroen • Kasakstan • Kirgisië • Kroasië • Laos • Letland • Litaue • Luxemburg • Madagaskar • Maleisië • Mali • Malta • Marokko • Mauritanië • Mauritius • Meksiko • Moldowa • Monaco • Mongolië • Nigerië • Niue • Noorweë • Oekraïne • Oesbekistan • Oostenryk • Pakistan • Papoea-Nieu-Guinee •
Paraguay
• Peru • Pole •
Republiek China
• Rwanda • Salomonseilande • Senegal • Serwië • Singapoer • Sint Lucia • Sint Vincent en die Grenadines • Siprus • Slowenië • Sri Lanka • Swede • Switserland • Tahiti • Tanzanië •
Thailand
• Togo • Trinidad en Tobago •
Tsjeggië
• Tunisië • Uganda • Vanuatu • Venezuela • Verenigde Arabiese Emirate • Volksrepubliek China • Zambië
Franse Rugbyfederasie
Guadeloupe • Martinique • Mayotte • Nieu-Kaledonië • Réunion • Wallis en Futuna
Nie geaffilieer by Wêreldrugby nie
Algerië • Benin • Burkina Faso • Curaçao • Demokratiese Republiek die Kongo • Dominikaanse Republiek • Ecuador • Egipte • El Salvador • Estland • Gaboen • Gibraltar • Guatemala • Jordanië • Katalonië • Katar • Libanon • Libië • Macau • Montenegro • Niger • Panama • Republiek die Kongo • San Marino • Sentraal-Afrikaanse Republiek • Sint Kitts en Nevis • Slowakye • Tsjad • Turkye • Turks- en Caicoseilande • Tuvalu
Saamgestelde spanne
Afrikaanse Luiperds •
Britse en Ierse Leeus
• Pasifiese Eilanders • Suid-Amerikaanse XV
Voormalige spanne
Arabiese Golf • Gemenebes van Onafhanklike State • Joego-Slawië • Njassaland (Malawi) • Oos-Afrika • Oos-Duitsland • Sowjetunie • Tsjeggo-Slowakye • Wes-Duitsland
Ontsluit van "
Kategorieë
Rugby in Engeland
Nasionale rugbyspanne van Europa
Versteekte kategorie:
Voorbladartikels
Engelse nasionale rugbyspan
Nuwe onderwerp