Wacław Sieroszewski – Wikipedia, wolna encyklopedia

Wacław Sieroszewski – Wikipedia, wolna encyklopedia
Przejdź do zawartości
Przejrzana
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
To jest najnowsza
wersja przejrzana
, która została
oznaczona
15 mar 2026
Od tego czasu wykonano
1 zmianę
, która oczekuje na przejrzenie.
Wacław Sieroszewski
Data i miejsce urodzenia
24 sierpnia 1858
Wólka Kozłowska
Królestwo Polskie
Data i miejsce śmierci
20 kwietnia 1945
Piaseczno
Polska
Senator IV kadencji
II RP
Okres
od 4 października 1935
do 13 września 1938
Przynależność polityczna
BBWR
Minister informacji i propagandy
Okres
od 7 listopada 1918
do 11 listopada 1918
Przynależność polityczna
Stronnictwo Niezawisłości Narodowej
Odznaczenia
Multimedia w Wikimedia Commons
Teksty w Wikiźródłach
Cytaty w Wikicytatach
Wacław Sieroszewski (ok. 1915)
Wacław Sieroszewski. Zdjęcie policyjne z akt
Ochrany
(1910)
Oficerowie Legionów, Zakopane 16 grudnia 1914. Od lewej
Tytus Czaki
, Wacław Sieroszewski,
Józef Piłsudski
Tadeusz Kasprzycki
Walery Sławek
Grób Wacława Sieroszewskiego na warszawskich Powązkach
Pomnik Wacława Sieroszewskiego w
Jakucku
(zniszczone w 2023 r.)
Tablica pamiątkowa przy
ul. Górnośląskiej
16 w Warszawie
Wacław Kajetan Sieroszewski
ps.
Wacław Sirko
(ur.
24 sierpnia
1858
Wólce Kozłowskiej
, zm.
20 kwietnia
1945
Piasecznie
) – polski działacz niepodległościowy,
kawaler Orderu Virtuti Militari
pisarz
, tworzący na pograniczu czterech epok:
pozytywizmu
Młodej Polski
dwudziestolecia międzywojennego
oraz współczesności, zesłaniec na
Syberię
, podróżnik, badacz, etnograf Syberii i działacz niepodległościowy, poseł III kadencji i senator IV kadencji w
II RP
Życiorys
edytuj
edytuj kod
Młodość i więzienie
edytuj
edytuj kod
Po uwięzieniu ojca za udział w
powstaniu styczniowym
i śmierci matki pozostawał pod opieką rodziny. Za udział w tajnych stowarzyszeniach patriotycznych został wydalony przez władze
rosyjskie
z V klasy
gimnazjum
. Praktykował jako
terminator
ślusarski, uczył się w kolejowej Szkole Technicznej. Związany z ruchem
socjalistycznym
, zakładał
kółka
kasy oporu
wśród robotników. Aresztowany w 1878 i osadzony w
X Pawilonie
Cytadeli Warszawskiej
. W 1879, podczas buntu więźniów, rzucił w generała ramą wyrwaną z okna. Ten czyn został zakwalifikowany jako próba zamachu, groziła mu za niego kara śmierci. Jednak sam poszkodowany, gen. Ulrych podczas procesu, mającego miejsce 22 lipca 1879 r. stwierdził, że okiennica nie została rzucona umyślnie, była źle przymocowana i wypadła z rąk młodemu Wacławowi. Sieroszewskiego skazano na 8 lat twierdzy. Wyrok Wacława został jednak złagodzony przez gubernatora hr gen.
Pawła Kotzebue
, na zesłanie i osiedlenie na najdalszych krańcach
Syberii
Zesłanie
edytuj
edytuj kod
W 1880 przybył do
Wierchojańska
, gdzie spędził 3 lata, zajmując się głównie prowadzeniem warsztatu kowalskiego, myślistwem oraz wyrobem biżuterii. W maju 1880 r. Wacław ożenił się z dwudziestoletnią Jakutką, Ariną Czełba-Kysą, siostrą żony Jana Zaborowskiego, zesłanego za udział w
powstaniu styczniowym
. Wacław dwukrotnie podejmował próbę ucieczki. W obu przypadkach współorganizatorką była żona Sieroszewskiego. Z pierwszej ucieczki zesłańcy zawrócili sami, natomiast druga – przygotowywana przy wsparciu amerykańskich rozbitków z wyprawy
George’a De Longa
, a także ze strony finansowej przez
Adama Szymańskiego
– skończyła się złapaniem uciekających. Uznanemu za przywódcę dezerterów Sieroszewskiemu drugi raz w życiu groziła kara śmierci; skazano go na pięć uderzeń
knutem
, co mogło spowodować zgon. W Wierchojańsku brakowało kata i wyrok został zamieniony na wieczyste osiedlenie w obszarze oddalonym o ponad
„sto wiorst od drogi handlowej, rzeki, i miasta”
. Kolejne miejsca zesłania Sieroszewskiego to:
Sriedniekołymsk
Andyłach
Bajagantajski Ułus
Namski Ułus
. Pobyt w
Namskim Ułusie
umożliwił spisanie relacji etnograficznych dotyczących Jakutów i ich wierzeń, w tym wielokrotnie cytowanych w literaturze
etnologicznej
religioznawczej
dotyczącej
szamanizmu
. Było to możliwe dzięki znajomości z
jakuckim
szamanem
, Tusputem. W 1890 zaowocowało to opublikowaniem w rosyjskim czasopiśmie „Sybirskij Sbornik” artykułu „
Kak i wo czto wierujut Jakuty”,
a z czasem relacje te stały się podstawą dla monografii
Dwanaście lat w kraju Jakutów
. Po przyjęciu Wacława do gminy
Tiuchtiur
w 1890, możliwe było nadanie mu w 1892 paszportu osiedleńczego, dającego mu możliwość poruszania się po całej
Syberii
Wschodniej
. Umożliwiło mu to osiedlenie się w
Irkucku
w 1892, dwa lata później przeniósł się do
Petersburga
. Dzięki dofinansowaniu z
Cesarskiego Towarzystwa Geograficznego
mógł zająć się szczegółowymi badaniami nad
Jakucją
, został włączony do Irkuckiego oddziału tej instytucji. W 1896 w Petersburgu wydano dzieło Wacława Sieroszewskiego
Jakuty. Opyt etnograficzeskogo issledowanija, tom 1.
Książkę nagrodzono złotym medalem Cesarskiego Towarzystwa Geograficznego, a wskutek zabiegów
Grigorija Potanina
Piotra Siemionowa
pozwolono Wacławowi na powrót do
ojczyzny
Powrót do Polski, wyprawy badawcze na Daleki Wschód
edytuj
edytuj kod
W 1900 nakładem Karpińskiego ukazało się polskie wydanie monografii o
Jakutach
, nosi ono tytuł
Dwanaście lat w kraju Jakutów
. W 1900 za udział w manifestacji w rocznicę odsłonięcia
Pomnika Adama Mickiewicza w Warszawie
został aresztowany i wydalony z Kongresówki. Dzięki poparciu Rosyjskiego Towarzystwa Geograficznego w latach 1903–1904 odbył wyprawę na Daleki Wschód Rosji (badał życie tamtejszych narodów) i wyprawę badawczą na wyspy japońskie. W 1903 na
Hokkaido
, w towarzystwie
Bronisława Piłsudskiego
przeprowadził badania nad
Ajnami
. W 1904 przez
Koreę
Chiny
Cejlon
Egipt
powrócił do Warszawy. Swoje doświadczenia z wyprawy na Hokkaido przedstawił w książce
Wśród kosmatych ludzi
Walka o niepodległość i życie w II Rzeczypospolitej
edytuj
edytuj kod
W czasie
rewolucji w 1905
więziony kolejno na
Pawiaku
i w X Pawilonie. Wyjechał do
Galicji
, przebywał głównie w Krakowie i Zakopanem. W latach 1910–1914 mieszkał w Paryżu. Wstąpił do
Związku Strzeleckiego
6 sierpnia 1914 wstąpił do Legionów Polskich
. Walczył w szeregach
1 pułku ułanów Legionów Polskich
, awansował na podoficera. 15 grudnia 1915 został zwolniony ze służby „z powodu podeszłego wieku i złego stanu zdrowia”. Dowództwo Legionów Polskich zatwierdziło jego zwolnienie dopiero 7 lipca 1917
10
. Członek
Centralnego Komitetu Narodowego
w Warszawie (XI 1916 – V 1917)
11
W 1918 jako przywódca
Stronnictwa Niezawisłości Narodowej
został ministrem informacji i propagandy w
Tymczasowym Rządzie Ludowym Republiki Polskiej
w Lublinie.
Był delegatem na zjazd
Związku Zawodowego Literatów Polskich
4 lutego 1922 w Warszawie
12
. W latach 1927–1930 był prezesem ZZLP. Od 1927 zasiadał w składzie
Kapituły Orderu Odrodzenia Polski
13
14
. 1 lipca 1928 otrzymał godność członka honorowego założonego w tym roku
Związku Sybiraków
oraz został wybrany na członka zarządu głównego tej organizacji
15
. W 1933 został członkiem
Polskiej Akademii Literatury
. Pod koniec lat 30. jako prezes PAL był członkiem zarządu Towarzystwa
Wyższej Szkole Dziennikarskiej w Warszawie
16
Sprawował mandat
senatora RP IV kadencji (1935–1938)
, powołany przez prezydenta
17
. W parlamencie 5 grudnia 1935 został wybrany na prezesa klubu dyskusyjnego posłów i senatorów uczestników walk o niepodległość
18
W czasie
okupacji niemieckiej
mieszkał w Warszawie. Zmarł 20 kwietnia 1945 w Piasecznie. Pochowany został na
cmentarzu Powązkowskim
(kwatera 209-2-14)
19
Miał syna Włodzimierza, który został prawnikiem, a w 1929 radcą w
Ministerstwie Oświaty
20
Dorobek literacki i naukowy
edytuj
edytuj kod
Napisał wiele
powieści
nowel
i książek opisujących życie na
Dalekim Wschodzie
. Głównie znany jest jako autor powieści. Napisał także kilka książek o charakterze naukowym, opisujących życie takich społeczności azjatyckich jak
Jakuci
, Koreańczycy oraz Ajnowie. Sieroszewski nie patrzył na krajowców, tak jak zwykli to niejednokrotnie czynić
antropolodzy
z krajów
kolonizatorskich
, nawiązywał on wśród syberyjskiego ludu przyjaźnie, zawierał znajomości, nawet założył rodzinę, udało mu się więc wniknąć do opisywanego społeczeństwa, poznać je od środka
21
Twórczość
edytuj
edytuj kod
Zobacz w Wikiźródłach
Pisarze polscy – Wacław Sieroszewski
(Wrażenia literackie)
Dzieła zbiorowe
(tomy 1–25, 1931–1935)
Dzieła
(tomy 1–20, 1958–1963)
Prace etnograficzne
edytuj
edytuj kod
Dwanaście lat w kraju Jakutów tom 1
tom 2
Korea. Klucz Dalekiego Wschodu
Wśród kosmatych ludzi
Ze świata
W niepodległej Mongolii
Beletrystyka
edytuj
edytuj kod
Na kresach lasów
(1894) – powieść
W matni
(1897) – zbiór opowiadań
Latorośle
– opowiadanie
Jesienią
– opowiadanie
Chajlach
– opowiadanie
Skradziony chłopak
– opowiadanie
W ofierze bogom
– opowiadanie
Czukcze
– opowiadanie
Risztau
(1899) – powieść
Dno nędzy
(1900) – opowiadanie
Powieści chińskie
(1903) – zbiór opowiadań
Ucieczka
(1904) – powieść
Ol-Soni-Kisań
– opowiadanie
Z życia Korei
– opowiadanie
Zamorski diabeł
(1903 w
Powieściach chińskich
, 1909 w wersji zmienionej) – powieść (
Wydawnictwo Śląsk
, Katowice 1988)
Z fali na falę
(1910) – zbiór opowiadań
Bajka o Żelaznym Wilku
(1911)
Józef Piłsudski
(1915)
Beniowski
(1916) – powieść
Ocean
(1917) – powieść, ciąg dalszy
Beniowskiego
W szponach
(1918) – powieść
Łańcuchy
(1919) – powieść
Topiel
(1921) – powieść
Miłość samuraja
(1926)
22
– powieść o miłości
ronina
gejszy
Yoshiwary
Zacisze
(1931) – powieść
Brama na świat (Gdynia)
(1933)
Dalaj-Lama
(1935) – powieść
Dary Wiatru Północnego
(1936) – powieść
Wśród lodów
– opowiadanie
Sztuki teatralne
edytuj
edytuj kod
Bolszewicy
Scenariusze filmowe (współautor)
edytuj
edytuj kod
Na Sybir
Wiatr od morza
K. Czyńskiego (1930)
Rok 1914
H. Szaro (1932)
Dziewczyna szuka miłości
R. Gantkowskiego
(1938)
Ordery i odznaczenia
edytuj
edytuj kod
Krzyż Srebrny
Orderu Wojskowego Virtuti Militari
nr 5441 (17 maja 1922)
23
24
25
26
Wielka Wstęga
Orderu Odrodzenia Polski
27
(10 listopada 1933)
28
Krzyż Komandorski z Gwiazdą
Orderu Odrodzenia Polski
(30 kwietnia 1927)
29
30
Krzyż Komandorski
Orderu Odrodzenia Polski
(2 maja 1923)
31
32
Krzyż Niepodległości
(19 grudnia 1930)
33
Krzyż Walecznych
27
Odznaka Pamiątkowa „
Pierwszej Kadrowej
34
Krzyż Komandorski
Orderu Legii Honorowej
(Francja)
27
Nagrody
edytuj
edytuj kod
Nagroda im. Elizy Orzeszkowej
35
Przypisy
edytuj
edytuj kod
O kawalerii polskiej XX wieku
, s. 23.
Andrzej Sieroszewski:
Słowo i czyn. Życie i twórczość Wacława Sieroszewskiego
. Wrocław: Stowarzyszenie „Wspólnota Polska”, 2008, s. 12–13.
Andrzej Sieroszewski:
Słowo i czyn. Życie i twórczość Wacława Sieroszewskiego
. Wrocław: Stowarzyszenie „Wspólnota Polska”, 2008, s. 14–16.
Wacław Sieroszewski:
Dzieła, t.XVI
. Kraków: BIBLJOTEKA POLSKA, 1959, s. 269, 316, 401.
Mircea Eliade:
Szamanizm i archaiczne techniki ekstazy
. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2001, s. 232–239.
ISBN
83-01-11354-5
Andrzej Sieroszewski: Jak powstała księga Wacława Sieroszewskiego o Jakutach i ich krainie?. W: Antoni Kuczyński:
Polacy w nauce, gospodarce i administracji na Syberii w XIX i na początku XX wieku
. Wrocław: Wydawnictwo Silesia Dolnośląskiego Towarzystwa Społeczno-Kulturalnego, 2007, s. 144–145.
ISBN
978-83-88976-52-0
Andrzej Sieroszewski:
Słowo i czyn. Życie i twórczość Wacława Sieroszewskiego
. Wrocław: Stowarzyszenie „Wspólnota Polska”, 2008, s. 24–25.
Andrzej Sieroszewski: Jak powstała księga Wacława Sieroszewskiego o Jakutach i ich krainie?. W: Antoni Kuczyński:
Polacy w nauce, gospodarce i administracji na Syberii w XIX i na początku XX wieku
. Wrocław: Wydawnictwo Silesia Dolnośląskiego Towarzystwa Społeczno-Kulturalnego, 2007, s. 147–149.
ISBN
978-83-88976-52-0
Kolekcja ↓
, s. 1.
Odprawy Komendy Legionów Polskich
, Centralne Archiwum Wojskowe, sygn. I.120.1.295b, s. 458
[1]
Jerzy Z. Pająk,
O rząd i armię. Centralny Komitet Narodowy (1915–1917),
Kielce 2003, s. 246.
Wiadomości bieżące. Z miasta. O byt literatów
. „
Kurjer Warszawski
”, s. 4, nr 39 z 8 lutego 1922.
Kapituła Orderu „Polonia Restituta”
. „
Gazeta Lwowska
”, s. 1, nr 141 z 23 czerwca 1927.
Nowa Kapituła Orderu „Odrodzenia Polski”
. „
Gazeta Lwowska
”, s. 1, nr 221 z 26 września 1936.
Ze zjazdu sybiraków
. „
Kurier Warszawski
”. Nr 181, s. 4, 2 lipca 1928.
Wyższa Szkoła Dziennikarska w Warszawie. Sprawozdanie za XXI Rok Szkolny 1937-1938 oraz Program na Rok 1938-1939
. Warszawa: 1938, s. 44.
Album-skorowidz Senatu i Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej oraz Sejmu Śląskiego. Kadencja 1935/1940, 1936, s. 241.
Parlamentarna grupa legionowa
. „
Gazeta Lwowska
”, s. 2, nr 282 z 8 grudnia 1935.
Cmentarz Stare Powązki: ROMUALD MIANOWSKI
, [w:] Warszawskie Zabytkowe Pomniki Nagrobne
[dostęp 2020-02-03]
Syn Wacława Sieroszewskiego radcą w ministerium oświaty
. „Przegląd Wieczorny”. Nr 49, s. 1, 28 lutego 1929.
Franciszkanek Rosiński: Szamanizm jakucki w ujęciu Wacława Sieroszewskiego. W: Antoni Kuczyński:
Polacy w nauce, gospodarce i administracji na Syberii w XIX i na początku XX wieku
. Wrocław: Wydawnictwo Silesia Dolnośląskiego Towarzystwa Społeczno-Kulturalnego, 2007, s. 151–166.
ISBN
978-83-88976-52-0
Wacław
W.
Sieroszewski
Wacław
W.
Miłość samuraja
[online], rękopis utworu z roku 1924, polona.pl
[dostęp 2019-02-11]
Dz. Pers. MSWojsk. ↓
, Nr 3 z 11 stycznia 1923, s. 32.
Księga Jazdy Polskiej 1938 ↓
, s. 420.
Wykaz odznaczonych orderem wojskowym „Virtuti Militari“ V kl. z b. 1 p. ułanów Legjonów Polskich.
, „Żołnierz Polski” (31 (310)), zbrojownia.cbw.wp.mil.pl, 30 lipca 1922, s. 16
[dostęp 2025-10-23]
, Cytat: wachm. L. P. Sieroszew­ski Wacław
Gen. dyw. Edward Rydz-Śmigły dekoruje dn. 13 b. m. na pl. Saskim oficerów i żołnierzy b. Leg. Pol. orderem ,Virtuti Militari* V-ej kl.
, „Żołnierz Polski” (26 (305)), zbrojownia.cbw.wp.mil.pl, 25 czerwca 1922, s. 1
[dostęp 2025-10-27]
Czy wiesz kto to jest?
Stanisław Łoza
(red.). Wyd. II popr. Warszawa: Główna Księgarnia Wojskowa, 1938, s. 664–665.
M.P. z 1933 r. Nr 259, poz. 277
„za wybitne zasługi na polu literatury i życia narodowego”
M.P. z 1927 r. nr 100, poz. 244
„za wybitną działalność na polu społecznem i literackiem”.
Odznaczenia
. „
Gazeta Lwowska
”, s. 1, nr 103 z 6 maja 1927.
Order Odrodzenia Polski. Trzechlecie pierwszej kapituły 1921–1924
. Warszawa:
Prezydium Rady Ministrów
, 1926, s. 20.
Monitor Polski Nr 100 z 2 maja 1923
. polona.pl. s. 12. [dostęp 2025-04-29].
M.P. z 1930 r. Nr 300, poz. 423
„za pracę w dziele odzyskania niepodległości”.
6 sierpień: 1914–1934
, Warszawa: Zarząd Główny Związku Legjonistów Polskich, 1934, s. 18
Nagrody i stypendia dla literatów
. „Kalendarz Literacki”, s. 122, 1917. Warszawa.
Bibliografia
edytuj
edytuj kod
Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych
. [dostęp 2022-01-19].
Księga Jazdy Polskiej
Bolesław Wieniawa-Długoszowski
(red.)
Bronisław Rakowski
(red.)
Władysław Dziewanowski
(red.)
Karol Koźmiński
(red.)
Stanisław Strumph-Wojtkiewicz
(red.)
Stanisław Ostoja-Chrostowski
(red.) Stanisław Haykowski (ilust.). Warszawa: Zakłady Graficzne Instytutu Wydawniczego „Biblioteka Polska”, 1938.
Cmentarz Powązkowski w Warszawie
. (red.).
Krajowa Agencja Wydawnicza
, 1984.
ISBN
83-03-00758-0
Cezary Leżeński, Lesław Kukawski:
O kawalerii polskiej XX wieku
Zakład Narodowy im. Ossolińskich
, 1991.
ISBN
83-04-03364-X
Andrzej Lam
Wacław Kajetan Sieroszewski
Polski Słownik Biograficzny
, t. XXXVII/3, z. 154.
Sieroszewski Wacław
. [w:]
Kolekcja Orderu Wojennego Virtuti Militari 53
[on-line].
Wojskowe Biuro Historyczne
. [dostęp 2025-10-23].
Linki zewnętrzne
edytuj
edytuj kod
Strona o Wacławie Sieroszewskim
Rękopisy
Pozostałe dzieła Wacława Sieroszewskiego w zbiorach Biblioteki Narodowej - wersja cyfrowa na Polona.pl
Dwie śmierci Wacława Sieroszewskiego
. Dwójka – Program 2 Polskiego Radia, 2015-05-29. [dostęp 2015-06-08].
Wacław Kajetan Sieroszewski
. Internetowy Polski Słownik Biograficzny [dostęp 2021-12-18].
Rząd Ignacego Daszyńskiego
(1918)
Tymczasowy Rząd Ludowy Republiki Polskiej
Ignacy Daszyński
Tomasz Arciszewski
Medard Downarowicz
Marian Malinowski
Tomasz Nocznicki
Juliusz Poniatowski
Wacław Sieroszewski
Błażej Stolarski
Leon Supiński
Edward Śmigły-Rydz
Stanisław Thugutt
Bronisław Ziemięcki
Późniejsi członkowie rządu
Członkowie
Polskiej Akademii Literatury
Wacław Berent
Tadeusz Boy-Żeleński
Piotr Choynowski
Ferdynand Goetel
Karol Irzykowski
Juliusz Kaden-Bandrowski
(sekretarz generalny)
Juliusz Kleiner
Bolesław Leśmian
Jan Lorentowicz
Kornel Makuszyński
Zofia Nałkowska
Zenon Przesmycki
Karol Hubert Rostworowski
Wincenty Rzymowski
Wacław Sieroszewski
(prezes)
Leopold Staff
(wiceprezes)
Jerzy Szaniawski
Kazimierz Wierzyński
Tadeusz Zieliński
Członkowie honorowi
Janusz Jędrzejewicz
Kazimierz Przerwa-Tetmajer
Protektorzy
Ignacy Mościcki
Józef Piłsudski
Edward Śmigły-Rydz
Wikiprojekt:Literatura
Kontrola autorytatywna
osoba
):
ISNI
0000000108732597
0000000368546061
VIAF
15664722
305133065
LCCN
n84236470
GND
122892895
NDL
00550858
BnF
127460525
SUDOC
098821008
132326337
SBN
MILV128997
NKC
jn19990007948
DBNL
sier020
BNE
XX1439143
NTA
071281002
06988465X
BIBSYS
11048071
97029164
CiNii
DA07044955
Open Library
OL614684A
PLWABN
9810565054905606
NUKAT
n97034687
J9U
987007305949605171
LNB
000226146
NSK
000062002
CONOR
127843939
KRNLK
KAC200606118
KAC199636540
LIH
LNB:V*288314;=BM
Encyklopedie internetowe
PWN
3975044
SNL
Wacław_Sieroszewski
VLE
waclaw-sieroszewski
Catalana
0062629
Hrvatska enciklopedija
55846
Źródło: „
Kategorie
Członkowie Centralnego Komitetu Narodowego w Warszawie (1915–1917)
Członkowie Kapituły Orderu Odrodzenia Polski (II Rzeczpospolita)
Członkowie Polskiej Akademii Literatury
Członkowie Stronnictwa Niezawisłości Narodowej (1917–1918)
Członkowie Związku Strzeleckiego (1910–1914)
Członkowie Związku Sybiraków
Członkowie Związku Zawodowego Literatów Polskich
Odznaczeni Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski (II Rzeczpospolita)
Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (II Rzeczpospolita)
Odznaczeni Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski (II Rzeczpospolita)
Odznaczeni Krzyżem Niepodległości
Odznaczeni Krzyżem Walecznych (II Rzeczpospolita)
Odznaczeni Wielką Wstęgą Orderu Odrodzenia Polski (II Rzeczpospolita)
Pisarze Młodej Polski
Pochowani na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie
Podróżnicy i odkrywcy XIX wieku
Podróżnicy i odkrywcy XX wieku
Polacy – Komandorzy Legii Honorowej
Polacy w Japonii
Polscy badacze Syberii
Polscy dramaturdzy XX wieku
Polscy ministrowie
Polscy pisarze dwudziestolecia międzywojennego
Polscy podróżnicy i odkrywcy
Polscy prozaicy XIX wieku
Polscy prozaicy XX wieku
Polscy scenarzyści XX wieku
Polscy socjaliści
Polscy zesłańcy na Sybir
Posłowie na Sejm III kadencji (1930–1935)
Prezesi Związku Strzeleckiego
Senatorowie II Rzeczypospolitej (nominacja prezydenta)
Senatorowie IV kadencji (1935–1938)
Urodzeni w 1858
Więźniowie Cytadeli Warszawskiej (Królestwo Kongresowe)
Więźniowie Pawiaka (Królestwo Kongresowe)
Zmarli w 1945
Żołnierze kawalerii Legionów Polskich
Ukryta kategoria:
Szablon cytowania używa pól opisowych
Wacław Sieroszewski
Dodaj temat