Dunhuang Mogao-grotten

Synopsis

De Mogao-grotten in Dunhuang werden in 366 na Christus gebouwd en bevinden zich op de kliffen aan de oostelijke voet van de Mingsha-berg in Dunhuang, Gansu. Ze vormen 's werelds meest uitgebreide en langst voortgezette schatkamer van boeddhistische kunst. Er zijn nog 735 grotten bewaard gebleven, met 45.000 vierkante meter muurschilderingen en meer dan 2000 beschilderde beelden. In 1987 werden ze opgenomen in de UNESCO Werelderfgoedlijst en vormen ze een eeuwig getuigenis van de kruising van meerdere beschavingen langs de Zijderoute.

Overzicht

De Mogao-grotten, ook bekend als de Duizend Boeddha-grotten, bevinden zich op de kliffen aan de oostelijke rand van de Mingsha-berg, 25 kilometer ten zuidoosten van de stad Dunhuang in de provincie Gansu. Het is 's werelds grootste en meest uitgebreide heiligdom van boeddhistische kunst dat nog bestaat. De bouw van de Mogao-grotten begon in het jaar 366 en strekte zich uit over ongeveer duizend jaar, door periodes zoals de Zestien Koninkrijken, de Noordelijke Dynastieën, Sui, Tang, Vijf Dynastieën, Song, Westelijke Xia en Yuan. Hierdoor ontstond een grottencomplex met een totale lengte van meer dan 1600 meter. Er zijn 492 grotten bewaard gebleven met muurschilderingen en beelden, met een totale muurschilderingoppervlakte van 45.000 vierkante meter en meer dan 2000 beschilderde beelden. Het is een ongeëvenaarde kunstschatkamer. In 1987 werden de Mogao-grotten door UNESCO op de Werelderfgoedlijst geplaatst, als een van de eerste Chinese werelderfgoedsites.

'Dun' betekent groot; 'Huang' betekent bloeiend – de naam Dunhuang zelf symboliseert al grootsheid en glorie. Als een cruciale doorgang op de oude Zijderoute was Dunhuang een kruispunt waar oosterse en westerse beschavingen samenkwamen. De kunst van de Mogao-grotten integreert de essentie van de Centraal-Chinese cultuur, de Westelijke Regio's cultuur en de Indiase cultuur, en is een groot voorbeeld van uitwisseling en wederzijdse beïnvloeding van menselijke beschavingen.

Geschiedenis

In het jaar 366 reisde de monnik Le Zun westwaarts naar Dunhuang. Hij zag op de Sanwei-berg duizenden stralen gouden licht, die leken op duizenden Boeddha's, en besefte dat dit een heilige plaats was waar de Boeddha zijn aanwezigheid toonde. Daarom hakte hij de eerste grot uit in de oostelijke kliffen van de Mingsha-berg, tegenover de Sanwei-berg. Daarna bleven generaties ambachtslieden, monniken en gelovigen gedurende duizend jaar grotten uithakken.

De bouw van de Mogao-grotten bereikte zijn hoogtepunt tijdens de Tang-dynastie. De Tang-periode was de meest welvarende tijd in de geschiedenis van Dunhuang. De handel via de Zijderoute bracht enorme rijkdom, en het uithakken van de grotten bereikte een ongekende schaal. De Tang-grotten zijn het talrijkst en hebben het hoogste artistieke niveau. Hun muurschilderingen zijn kleurrijk, groots van compositie en levendig in hun afbeeldingen van personages, en vertegenwoordigen het hoogste niveau van de Dunhuang-kunst.

Tijdens de Ming- en Qing-dynastieën, met het verval van de Zijderoute en de opkomst van de maritieme handel, raakte Dunhuang geleidelijk vergeten door de wereld. Pas in 1900 ontdekte de taoïstische priester Wang Yuanlu bij het schoonmaken van Grot 16 per ongeluk de 'Bibliotheekgrot' (Grot 17). Deze was dicht opeengepakt met ongeveer 50.000 culturele artefacten zoals manuscripten, documenten en zijdeschilderingen uit de 4e tot de 11e eeuw. Deze ontdekking schokte de wereld. Helaas werd het grootste deel van deze kostbare artefacten later door buitenlandse ontdekkingsreizigers zoals de Brit Aurel Stein en de Fransman Paul Pelliot tegen extreem lage prijzen naar het buitenland gebracht. Dit werd een van de meest hartverscheurende verliesgevallen in de moderne culturele geschiedenis van China.

Belangrijke Grotten

Artistieke Waarde

De artistieke waarde van de Mogao-grotten komt tot uiting in drie aspecten: architectuur, beeldhouwkunst en muurschilderingen. De grotarchitectuur zelf is een meesterwerk in de architectuurgeschiedenis. De grotvormen zijn divers, waaronder meditatiegrotten, centrale-pilaargrotten, omgekeerd-trechtervormige grotten, nirwana-grotten en grote-Boeddha-grotten.

De beschilderde beelden vormen de kern van de Mogao-grotten. Van de slanke en verfijnde beelden uit de Noordelijke Wei-periode tot de volle en majestueuze beelden uit de Tang-dynastie, de beeldstijlen van elke periode zijn duidelijk onderscheidend en tonen de ontwikkelingslijn van de oude Chinese beeldhouwkunst. Het grote noordelijke Boeddhabeeld in Grot 96 is 35,6 meter hoog en is de op twee na grootste overdekte Boeddha in China.

De muurschilderingen zijn de rijkste artistieke schat van de Mogao-grotten. De 45.000 vierkante meter aan muurschilderingen omvatten talrijke thema's zoals boeddhistische sutra-illustraties, Jataka-verhalen, portretten van offerandeschenkers en decoratieve patronen. Een van de meest beroemde afbeeldingen zijn de 'vliegende Apsara's' – er zijn meer dan 4500 Apsara's in de Mogao-grotten, uit alle periodes van de Noordelijke Liang tot de Yuan-dynastie. Met hun lichtvoetige houdingen en wapperende sjaals zijn ze een van de meest elegante figuren in de Chinese kunst.

Bescherming en Erfgoed

De bescherming van de Mogao-grotten is een wereldwijde uitdaging. Na duizend jaar van natuurlijke erosie en menselijke schade, lijden de muurschilderingen ernstig aan aandoeningen zoals zoutuitbloei, loslating van de ondergrond en afbladderen. Het Dunhuang Research Institute werd opgericht in 1944 en is het oudste onderzoeksinstituut voor grotbescherming in China. Dankzij de inspanningen van generaties beschermers heeft het behoud van de Mogao-grotten opmerkelijke prestaties geboekt die wereldwijd aandacht trekken.

Het Digital Dunhuang Project is een baanbrekende verkenning in de bescherming van de Mogao-grotten. Door middel van hoogwaardige digitale scantechnologie worden de muurschilderingen en beelden van de grotten volledig vastgelegd in de digitale wereld. Dit biedt niet alleen een nauwkeurig archief voor cultureel erfgoedbehoud, maar biedt ook een platform voor een wereldwijd publiek om online van de Dunhuang-kunst te genieten.

Referenties

1. Dunhuang Research Institute: https://www.dha.ac.cn/info/1425/3659.htm
2. UNESCO World Heritage Centre: https://whc.unesco.org/en/list/440
3. Baidu Baike: https://baike.baidu.com/item/莫高窟