Dunhuang Mogao-grotten

Synopsis

De Mogao-grotten in Dunhuang bevinden zich aan de oostelijke voet van de Mingsha-berg in Dunhuang, Gansu. Ze werden gesticht in 366 na Christus en bestaan nu uit 735 grotten, 45.000 vierkante meter muurschilderingen en meer dan 2400 gekleurde beelden. In 1987 werden ze opgenomen op de Werelderfgoedlijst, als een van de eerste Chinese werelderfgoedsites. In 1900 werd de verborgen bibliotheek ontdekt, waar meer dan 50.000 culturele relikwieën werden opgegraven, wat leidde tot de ontwikkeling van Dunhuang-studies. De 'vliegende apsara's' zijn een iconisch beeld en vormen een groot getuigenis van de ontmoeting van diverse beschavingen langs de Zijderoute.

Overzicht

De Mogao-grotten, ook bekend als de Duizend Boeddha-grotten, bevinden zich op de kliffen van de oostelijke helling van de Mingsha-berg, 25 kilometer ten zuidoosten van de stad Dunhuang in de provincie Gansu. Het is 's werelds grootste en meest inhoudsrijke boeddhistische kunstgrottencomplex. De bouw van de Mogao-grotten begon in het jaar 366, toen de monnik Le Zun de eerste grot uithieuw in de rotswand van de Mingsha-berg. Gedurende meer dan tien dynastieën, waaronder de Zestien Koninkrijken, Noordelijke Wei, Westelijke Wei, Noordelijke Zhou, Sui, Tang, Vijf Dynastieën, Song, Westelijke Xia en Yuan, werd er ongeveer duizend jaar lang voortdurend gebouwd, wat resulteerde in het enorme grottencomplex zoals we dat vandaag kennen. Er zijn nog 735 grotten bewaard gebleven, met ongeveer 45.000 vierkante meter muurschilderingen en meer dan 2400 beschilderde beelden, wat het een ongeëvenaarde kunstschat maakt. In 1987 werden de Mogao-grotten door UNESCO op de Werelderfgoedlijst geplaatst, als een van de eerste Chinese werelderfgoedsites.

De Mogao-grotten vertegenwoordigen niet alleen het hoogtepunt van de boeddhistische kunst, maar zijn ook een groot getuigenis van de kruisbestuiving van meerdere beschavingen langs de Zijderoute. Dunhuang, gelegen aan de westkant van de Hexi-corridor, was een belangrijk knooppunt op de oude Zijderoute. Oosterse Centraal-Chinese cultuur, zuidelijke Indiase cultuur en westelijke Centraal-Aziatische en Griekse culturen botsten en smolten hier samen, wat leidde tot de unieke Dunhuang-kunst. De muurschilderingen en beschilderde beelden in de Mogao-grotten documenteren het sociale leven, religieuze overtuigingen, artistieke stijlen en culturele uitwisselingen over een periode van ongeveer duizend jaar, van de 4e tot de 14e eeuw. Het is een duizendjarige geschiedenis van beschaving, geschreven in kleur en lijn.

Kern Grotten

Het Negenvlaks Paviljoen is het iconische gebouw van de Mogao-grotten en het eerste wat bezoekers zien. Dit negen verdiepingen tellende houten gebouw, tegen de berg aangebouwd, is ongeveer 45 meter hoog en herbergt een 35 meter hoge Maitreya Boeddha, het grootste beeld in Mogao. Het beeld heeft een vriendelijk gezicht en een imposante uitstraling, een meesterwerk van de Tang-beeldhouwkunst.

Apsara Kunst

Apsara's (vliegende feeën) zijn het meest iconische artistieke beeld van de Mogao-grotten. Oorspronkelijk waren Apsara's hemelse muzikanten en dansers in het boeddhisme. In de Dunhuang-muurschilderingen worden ze afgebeeld als feeën met lichte houdingen en wapperende gewaden. De Apsara's in Mogao ondergingen een evolutie van bijna duizend jaar, van de Noordelijke Liang tot de Yuan-dynastie. De vroege Apsara's, beïnvloed door India en het Westelijke Gebied, hadden stevige lichamen en stijve houdingen. Tegen de Tang-dynastie waren de Apsara's volledig verchineesd, met sierlijke houdingen en wapperende gewaden, alsof ze vrij door de lucht vlogen. In tegenstelling tot westerse engelen hebben Dunhuang Apsara's geen vleugels. Ze zweven door de lucht dankzij hun wapperende sjaals en elegante houdingen, wat de unieke Chinese esthetische verbeelding van vliegende schoonheid weerspiegelt.

De Bibliotheekgrot

In 1900 ontdekte de taoïstische priester Wang Yuanlu bij het opruimen van opgewaaid zand in Grot 16 van de Mogao-grotten per ongeluk Grot 17, verborgen achter de muur van de gang van Grot 16. Dit was de wereldberoemde Bibliotheekgrot. De grot bevatte meer dan 50.000 kostbare culturele relikwieën uit de periode van de 4e tot de 11e eeuw, waaronder manuscripten van boeddhistische soetra's, zijdeschilderingen, borduurwerken, documenten, contracten en meer, geschreven in verschillende talen zoals Chinees, Tibetaans, Sanskriet en Oeigoers.

De ontdekking van de Bibliotheekgrot was een van de belangrijkste archeologische vondsten van de 20e eeuw en leidde direct tot de opkomst van een internationaal prominent vakgebied: Dunhuangologie. Helaas werden later grote aantallen relikwieën door buitenlandse ontdekkingsreizigers zoals de Brit Aurel Stein en de Fransman Paul Pelliot voor een lage prijs gekocht en naar het buitenland verscheept. Ze zijn nu verspreid over instellingen zoals het British Museum, de Bibliothèque nationale de France en de Hermitage in Rusland. Deze geschiedenis van verlies van culturele relikwieën is een van de meest betreurenswaardige hoofdstukken in de moderne Chinese culturele geschiedenis.

Praktische Informatie

Referenties

1. UNESCO Werelderfgoedcentrum: https://whc.unesco.org/en/list/440
2. Dunhuang Academy: https://www.dha.ac.cn
3. Digital Dunhuang: https://www.e-dunhuang.com
4. Baidu Baike: https://baike.baidu.com/item/莫高窟