Bai Juyi: Penyajak realisme agung Dinasti Tang.

Synopsis

Bai Juyi (772–846), nama sopan Letian, nama samaran Pertapa Xiangshan, merupakan penyajak realisme teragung selepas Du Fu pada zaman Dinasti Tang. Beliau menggerakkan Gerakan Yuefu Baru dan menganjurkan "karya tulis harus digubah mengikut zaman, sajak dan lagu harus dicipta berdasarkan peristiwa". Bahasa puisinya mudah difahami dan dekat dengan rakyat, dengan karya-karya terkenal seperti "Lagu Dukacita Abadi", "Lagu Pipa", dan "Rumput Purba di Padang Lama sebagai Perpisahan".

Bai Juyi: Penyair Realisme Agung Zaman Tang

Bai Juyi (772–846), nama sopan Letian, nama samaran Pertapa Xiangshan, juga dikenali sebagai Tuan Zuiyin, merupakan penyair realisme teragung selepas Du Fu pada zaman Dinasti Tang. Beliau dilahirkan di Xinzheng, Henan, berasal daripada keluarga pegawai bawahan yang merosot, dan mengalami perpindahan akibat peperangan pada masa mudanya. Pengalaman ini memberikannya pemahaman mendalam tentang penderitaan rakyat, yang menjadi asas kukuh untuk penciptaan puisinya kelak.

Teori puisi Bai Juyi menekankan bahawa "tulisan harus ditulis untuk zaman, lagu dan puisi harus digubah untuk peristiwa", menegaskan bahawa puisi harus mencerminkan realiti dan memberi perhatian kepada kehidupan rakyat. Beliau bersama Yuan Zhen mempelopori Gerakan Yuefu Baru, menggalakkan pembelajaran tradisi realisme Shijing dan Yuefu Han, serta mencipta banyak puisi "Yuefu Baru" yang mencerminkan realiti sosial. Karya puisinya menggunakan bahasa yang mudah difahami, imej yang jelas, dan pemandangan yang mendalam, menjadikannya dikenali sebagai "Raja Puisi" dan "Penyihir Puisi".

Karya-karya agung Bai Juyi sangat banyak, antaranya yang paling terkenal termasuk "Lagu Kesedihan Abadi", "Lagu Pipa", dan "Perpisahan di Padang Rumput Kuno". "Lagu Kesedihan Abadi" ialah sebuah puisi naratif panjang karya Bai Juyi, terdiri daripada 120 baris, menceritakan tragedi cinta Maharaja Xuanzong Tang dan Permaisuri Yang Guifei. Puisi ini memuji cinta yang mendalam dan tulus antara maharaja dan permaisuri, sambil mengkritik tragedi politik akibat keterlaluan dalam kesenangan. Tema yang mendalam, struktur yang halus, dan irama yang indah menjadikannya wakil cemerlang puisi naratif panjang China kuno.

"Lagu Pipa" ialah sebuah lagi puisi naratif panjang yang terkenal, menggambarkan nasib malang seorang wanita pemain pipa dari ibu kota. Penyair menggunakan kisah sedih wanita pipa itu untuk meluahkan perasaan tertekan selepas dirinya dibuang negeri. Baris "Kita sama-sama orang tersisih di hujung dunia, mengapa perlu saling mengenal sebelum bertemu?" telah menjadi rangkap klasik yang diingati sepanjang zaman. Puisi ini mempunyai struktur yang ketat dan gambaran yang terperinci, terutamanya dalam melukiskan muzik pipa, yang dianggap sebagai karya terunggul dalam kesusasteraan kuno menggambarkan muzik.

"Perpisahan di Padang Rumput Kuno" ialah karya yang membuatkan Bai Juyi terkenal pada masa mudanya. Rangkap "Api liar tidak dapat membakarnya habis, angin musim bunga meniupnya hidup kembali" menggunakan daya hidup rumput yang kuat sebagai simbol semangat tabah, menjadi rangkap klasik yang memberi inspirasi kepada generasi kemudian. Puisi ini mempunyai pemandangan yang indah dan keseimbangan yang sempurna, menunjukkan bakat luar biasa penyair pada awal kerjayanya.

Penciptaan puisi Bai Juyi boleh dibahagikan kepada empat tempoh: tempoh pengembaraan awal, tempoh berkhidmat di ibu kota, tempoh pembuangan negeri di Jiangzhou, dan tempoh akhir hayat di ibu kota timur. Tema puisinya luas, merangkumi empat kategori utama: puisi sindiran, puisi santai, puisi sentimental, dan puisi pelbagai bentuk. Antaranya, puisi sindiran paling mencerminkan cita-cita politiknya untuk "memperbaiki pemerhatian terhadap politik semasa", seperti "Tua Penjual Arang" yang mendedahkan keburukan sistem pasar istana, dan "Melihat Penuaian Gandum" yang menggambarkan penderitaan petani bekerja.

Bai Juyi menikmati reputasi yang sangat tinggi semasa hidupnya. Puisi-puisinya bukan sahaja tersebar luas di dalam negara, tetapi juga sampai ke negara jiran seperti Jepun dan Korea, memberi pengaruh mendalam kepada perkembangan puisi Han di Asia Timur. Maharaja Saga dari Jepun sendiri pernah menyalin puisi Bai Juyi dan menyimpannya di istana. Pada akhir hayatnya, Bai Juyi bersara di Xiangshan, Luoyang, menggunakan nama samaran Pertapa Xiangshan, dan bersama rakan-rakannya membentuk "Kelompok Sembilan Tua Xiangshan", menghabiskan masa dengan puisi, arak, dan kehidupan yang santai.

Kedudukan Bai Juyi dalam sejarah kesusasteraan sangat penting. Beliau adalah salah seorang penyair realisme terunggul zaman Tang, digelar bersama Li Bai, Du Fu, dan Wang Wei sebagai Empat Penyair Agung Tang. Gaya puisi "Yuefu Baru" yang dipeloporinya memberi pengaruh mendalam kepada generasi kemudian. Puisi-puisinya yang menggunakan bahasa mudah dan mesra rakyat telah membawa puisi daripada kesusasteraan bangsawan kepada kesusasteraan rakyat biasa, memberikan sumbangan besar dalam penyebaran puisi. Pada tahun 846, Bai Juyi meninggal dunia akibat penyakit di Luoyang pada usia 75 tahun, dianugerahkan gelaran Shangshu You Puye, dan nama anumerta "Wen".

Rujukan:
1. Buku Tang Lama: Biografi Bai Juyi, disusun oleh Liu Xu dll., Dinasti Jin Akhir
2. Buku Tang Baru: Biografi Bai Juyi, disusun oleh Ouyang Xiu dan Song Qi, Dinasti Song
3. Koleksi Bai Juyi, Edisi Titik Zhonghua Book Company
4. Chen Yinke, Kajian Puisi Yuan Zhen dan Bai Juyi, SDX Joint Publishing Company
5. Fu Xuancong, Kajian Penyair Zaman Tang, Zhonghua Book Company